Strona gryGraj ▸

Ksieni Konstancja

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Rozmowa

Spoiler: co mówi Ksieni Konstancja kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Pokój tobie. Ksieni Konstancja. Klasztor przyjmuje każdego, żywego i takiego, który właśnie przestał nim być, a zaraz będzie znowu. Woda święcona i kreda są przy furcie. Imiona są w mojej księdze.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Konstancja. Ksieni klasztoru. Prowadzę siostry, cmentarz i księgę. Księga jest najcięższa.
Czym się zajmujesz?
Modlę się, przyjmuję tych, którzy padli i wstali, sprzedaję wodę święconą i kredę. I spisuję imiona tych, którzy nie wracają.
Co tu w okolicy?
Wyspa, na której nikt nie głoduje. Powtarzam to w modlitwie, żeby nie zapomnieć, że za to płacimy. Bo płacimy, tylko inną monetą.
Masz rodzinę?
Siostry. I wszyscy na cmentarzu za murem, choć nikogo tam nie ma.
Czego się boisz?
Że któregoś dnia dopiszę stronę i nie zadrży mi ręka.
O czym marzysz?
Zamknąć księgę. Nie dlatego, że się skończyła. Dlatego, że nie ma już czego dopisywać.
Co lubisz jeść?
Kasza z mlekiem. Siostra kucharka dodaje miodu, kiedy myśli, że nie widzę. Widzę. Nie mówię.
Smoki istnieją?
Smoki? Na naszej wyspie jest dość ognia. Nie trzeba, żeby jeszcze latał.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowe dzwony. Takie, żeby słychać je było w szybach. Głośniej niż cokolwiek innego.
Znasz jakiś dowcip?
Siostra mnie pyta: matko, czy diabeł przychodzi do klasztoru? Mówię: przychodzi, ale zawsze spóźnia się na mszę. Siostry się śmieją. Ja wolę nie sprawdzać.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Pogodny dzień. Siostry suszą pranie na murze cmentarza. Kamienie wyglądają wtedy prawie wesoło.
deszcz: Deszcz. Zmywa siarkę z dachów. Kocham deszcz, choć tu go mało.
mgła: Mgła z siarki. Kadzidło na ołtarz. Okna zamknąć, modlić się głośniej.
Co o mnie myślisz?
Pokój tobie, nieznajomy.
Słyszałam o tobie. Jeśli padniesz na tej wyspie, obudzisz się u nas. Staraj się nie przychodzić za często.
Ty jesteś tu swój. Siostry pytają o ciebie, kiedy długo cię nie ma.
Siostry wymieniają twoje imię w modlitwie. Nie pytałam cię o zgodę i nie zapytam.
O sąsiadach
Ojciec Pankracy: Pankracy pamięta twarze, ja imiona. Razem pamiętamy wszystko. Jemu to ciąży bardziej.
Żebraczka Hanna: Hanna. Strona dwudziesta. Piotr, czternaście lat. Pamiętam, jak płakała, kiedy pisałam.
Książę Wawrzyniec: Książę przychodzi do kaplicy nocą, kiedy nikt nie widzi. Klęczy i nic nie mówi. Ja też nic nie mówię.
Kat Bartłomiej: Bartłomiej przyniósł mi kiedyś gołębia. Żywego. Powiedział: dla sióstr. Myślę, że chciał przynieść coś innego.
Siarkarz Zbigniew: Zbigniew bierze ode mnie napar na płuca. Mówi, że kaszle z radości. Modlę się za jego radość.

Inne tematy

  • „Woda święcona z naszej studni. Polej nią to, co skacze na ciebie z ciemności, a zasyczy. Kreda święcona do kręgów. Nie dają nieśmiertelności. Dają chwilę. Czasem chwila wystarcza, żeby ktoś zdążył uciec.”
  • „Mam księgę. Każdy, kto poszedł w dziesięcinę, ma w niej swoją stronę. Imię, rok, kto płakał. Książę mówi, że oni służą za morzem. Na cmentarzu za murem postawiłam im groby. Puste. Lepszy pusty grób niż żaden.”
  • „Na naszym cmentarzu nie leży ani jedno ciało. Same kamienie i napisy. Ludzie przychodzą, kładą kwiaty i nie wiedzą, nad czym płaczą. Ja też nie wiem. Ale ktoś musi płakać w jednym miejscu, a nie po całej wyspie.”
  • „Ojciec Pankracy nie przychodzi na nabożeństwa. Siedzi przy szybach i rysuje kredą. Pyta mnie czasem o imiona, a potem mówi, że on pamięta twarze. Uparty człowiek. Dobry. Coś go gryzie od środka, od dawna.”
  • „Jak padniesz na tej wyspie, obudzisz się tutaj, w celi przy kaplicy. Nie pytaj mnie jak. Nikt nie wie. Nie dziękuj mi. Dziękuj temu, kto cię jeszcze nie skreślił.”
  • „Nocą siostry śpiewają w kaplicy. Głośno, żeby słyszeli w szybach. Nie wiem, czy słyszą. Ale śpiewamy. Jak przestaniemy, to będzie znaczyło, że się poddałyśmy.”
  • „Mgła z siarki. Zamykamy okna i palimy kadzidło. Kadzidło gryzie się z siarką, wiesz? Prawie jak ludzie.”
  • „Słyszałam, że byłeś pod piaskiem na pustyni i stary król wreszcie tam zasnął. Dobrze. Każdy w końcu powinien zasnąć. Tu mamy takich, którzy nie mogą. Pomódl się za nich czasem, jeśli umiesz.”
  • „Spaliłam go na ołtarzu. Pergamin skwierczał i wył, a dym szedł w dół, nie w górę. Wyspa biednieje, ludzie krzyczą pod furtą, że głód wróci. Może wróci. Ale w tym roku żadnej nowej strony w mojej księdze. Pierwszy raz od dwudziestu lat.”
  • „Dopisałam dziś nową stronę. Imię, rok, kto płakał. Zostawiłam miejsce na jeszcze jedną rubrykę: kto wiedział. Jeszcze nie wpisałam, czyje imię tam stanie.”
  • „Nowa władza. Bronisława przyszła do kaplicy, uklękła i płakała. Nie powiedziała dlaczego. Modlę się, żeby to były łzy ulgi. Księgi na razie nie zamykam.”