Książę Wawrzyniec
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nikt tu nie głoduje.”
- „Cyrograd podpisuje.”
- „Późno już. Albo wcześnie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Książę Wawrzyniec kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Gość! Z morza, widzę po butach, sól na cholewach. Wawrzyniec Cyrogradzki, książę tej skały i wszystkiego, co na niej rośnie. Wybacz mi oczy, nie śpię najlepiej. Rządzenie to taki zawód, co nie ma nocy. Rozgość się. Tu nikt nie odchodzi głodny.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Wawrzyniec Cyrogradzki, książę. Trzeci tego imienia i pierwszy, za którego panowania nikt nie umarł z głodu. Chciałbym, żeby to wyryli na moim nagrobku. Tylko to.
- Czym się zajmujesz?
- Rządzę. Podpisuję, przyjmuję, wysłuchuję skarg, a nocą przeliczam spichrze. Zawsze się zgadza. To mnie martwi bardziej, niż martwiłyby braki.
- Co tu w okolicy?
- Skała z wulkanem w środku, siarka, port, rynek, mój zamek na wzgórzu. Kiedyś wyspa głodu. Teraz wyspa, na której wszystko można dostać od ręki. Cyrograd podpisuje, słyszałeś pewnie.
- Masz rodzinę?
- Ojciec umarł w roku głodu. Matka rok później, z żalu. Żony nie wziąłem. Komu miałbym ją zostawić w spadku? Razem z resztą zobowiązań?
- Czego się boisz?
- Że zasnę. Wiem, jak to brzmi. Ale kiedy zasypiam, śni mi się rachunek. Długi, w kolumnach, a ostatnia pozycja nieczytelna.
- O czym marzysz?
- Przespać jedną noc. Całą, od zmroku do kogutów. I obudzić się na wyspie, na której nikt nie musi nic podpisywać, a chleb i tak jest.
- Co lubisz jeść?
- Chleb. Zwykły, żytni. Po roku głodu nic nie smakuje tak jak chleb. Kucharz robi mi pasztety, a ja wyjadam tylko skórkę.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Mamy wulkan, siarkę i rzeczy w ruinach, które dyszą. Smok byłby tu prawie miłą odmianą. Przynajmniej wiadomo, czego chce.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym zboże na trzy lata naprzód. Za złoto, nie na kredyt. I schowałbym je tak, żeby nikt nie wiedział gdzie. Nawet Smołek.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi chłop do księcia i mówi: wasza miłość, nie mam czym zapłacić. Książę: to podpisz. Chłop: nie umiem pisać. Książę: to postaw krzyżyk, krzyżyk też się liczy. Na tej wyspie to nie dowcip, tylko procedura.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Morze spokojne, statki ze zbożem dopłyną. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Rzadki gość. Kiedyś modliliśmy się o niego na kolanach. Teraz nikt nie patrzy w niebo, wszyscy patrzą w księgę.
mgła: Mgła z siarki. Wulkan oddycha. Zamknij okno, bo do rana będzie cię dusić. - Co o mnie myślisz?
- Gość. Rozgość się, na mojej wyspie każdy ma co jeść.
Słyszałem o tobie. Tacy jak ty zwykle czegoś chcą. Czego chcesz od Cyrogradu?
Ty jesteś tu swój. Wiesz o wyspie więcej niż połowa moich doradców. To mnie trochę martwi.
O tobie mówią wszędzie. Gdybym był mądrzejszy, wziąłbym cię na kanclerza. Ale kanclerza już mam. - O sąsiadach
- Kanclerz Smołek: Smołek. Bez niego nie byłoby tej wyspy. Z nim nie ma snu. Uczciwa wymiana, jak on mówi.
Bronisława: Ta z ruin, co chce mojej głowy. Ma odwagę. Nie ma spichrzy. Jedno bez drugiego nie wystarczy.
Żebraczka Hanna: Hanna stoi przy bramie. Każę dawać jej chleb. Nie umiem kazać nic więcej.
Gwardzista Kasper: Kasper to dobry chłopak. Wierny. Ostatnio za często patrzy na mnie, kiedy myśli, że nie widzę.
Ksieni Konstancja: Ksieni spisuje imiona. Prosiłem, żeby przestała. Odmówiła. Szanuję ją za to bardziej niż kogokolwiek.
Inne tematy
- „Wiesz, czym się chwalę? Nie zamkiem, nie złotem. Tym, że na mojej wyspie od dwudziestu lat nikt nie umarł z głodu. Ani jeden człowiek. Cyrograd podpisuje, a podpis tu coś znaczy. Pokaż mi drugie takie miejsce na świecie. Brzeziny? Tam liczą, kto ile zjadł.”
- „Jak byłem młody, przyszedł głód. Trzy lata bez zboża, wulkan przysypał pola popiołem. Jedliśmy korę, potem rzemienie. Ojciec umarł z łyżką w ręce, pustą. Przysiągłem sobie wtedy, że już nigdy. I dotrzymałem. Za wszelką cenę, jak to się mówi. Ludzie lubią to powiedzenie, dopóki nie zobaczą rachunku.”
- „Nie śpię. Od lat. Kładę się, zamykam oczy i słyszę skrobanie pióra. Kasper myśli, że chodzę nocą po murach z troski o miasto. Niech tak myśli. To nawet prawda, tylko nie cała.”
- „Smołek? Mój kanclerz, nieoceniony człowiek. Przyszedł w roku głodu z teczką pod pachą i dobrą radą. Od tamtej pory wszystko się zgadza, co do grosza. Ma tylko jeden przykry zwyczaj: nigdy nie słychać, jak wchodzi.”
- „Dziesięcina to zaszczyt. Raz do roku wybieramy kogoś do służby za morzem, przy moich sprawach. Dobrze płatnej. Rodzina dostaje umorzenie długów. Nikt nie wraca, bo nikt nie chce wracać, tak tam dobrze. Tak mi mówią. Tak ja mówię.”
- „Ta kobieta przy bramie. Hanna. Każę dawać jej chleb z kuchni, codziennie. Ode mnie nie bierze. Bierze od Kaspra. Rozumiem ją lepiej, niż myśli.”
- „Późno, a ja jak zwykle na nogach. Posiedź chwilę. Nocą zamek skrzypi jak statek, a z kancelarii pod nami słychać, jak ktoś liczy na głos. Smołek pracuje do rana. Nigdy nie pytam nad czym.”
- „Mgła z siarki. Wulkan oddycha. Kiedyś taka mgła znaczyła, że zboże nie wzejdzie. Teraz nic nie znaczy, bo zboże i tak przypływa. Na kredyt, oczywiście. Wszystko tu na kredyt, nawet spokój.”
- „Słyszałem, że obroniłeś Mszar przed orkami. Mszar pamięta, tak tam mówią. Piękne hasło, ale niepraktyczne. Pamięć nie karmi. Ja wybrałem, żeby moi ludzie byli syci, a nie pamiętliwi. Ty byś wybrał inaczej? Zapytam cię za kilka dni, jak tu pomieszkasz.”
- „Śpię. Wyobrażasz sobie? Pierwszy raz od dwudziestu lat przespałem noc. Obudził mnie głód, prawdziwy, w brzuchu. Spichrze pustoszeją, po ruinach chodzi coś, co wylazło spod ziemi, ludzie klną pod zamkiem. Ale nikt nie zniknął. Zostanę tu do końca, jakkolwiek będzie. Należy mi się.”
- „Wspólniku. Siadaj po prawej, to twoje krzesło. Smołek mówi, że masz głowę do papierów. Dziesięcina w tym roku jak zwykle, tylko że ty już wiesz, dokąd idą. Teraz nie śpimy we dwóch. Raźniej, prawda? Prawda?”
- „Już nie książę. Bronisława pozwoliła mi zostać w zamku, w izbie nad kuchnią, pod strażą. Grzecznie. Wczoraj widziałem ją na korytarzu ze Smołkiem. Szli w stronę kancelarii. Nic nie mówię. Nie mnie już mówić.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło