Żebraczka Hanna
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Widziałeś chłopca z piegami?”
- „Czekam.”
- „Piotruś…”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Żebraczka Hanna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Chleb? Nie trzeba, chleb mam od Kaspra. Hanna. Czekam tu. Nie na bramę, na kogoś. Ty skąd? Zza morza? Byłeś za morzem? Nie widziałeś tam chłopca? Czternaście lat, piegi, krzywy ząb.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Hanna. Matka Piotrusia. Tylko tyle teraz jestem.
- Czym się zajmujesz?
- Czekam. Wcześniej prałam dla zamku. Teraz czekam. Za czekanie nikt nie płaci, ale chleb przynoszą.
- Co tu w okolicy?
- Brama. Droga od portu. Nic więcej nie widzę. Nic więcej mnie nie obchodzi.
- Masz rodzinę?
- Piotruś. Mąż umarł, kiedy Piotruś miał trzy lata. Byliśmy we dwoje. Teraz jestem ja i brama.
- Czego się boisz?
- Że zapomnę jego głos. Już zaczynam. Śmiech pamiętam, ale głos się rozmywa.
- O czym marzysz?
- Żeby szedł drogą od portu. Z tobołkiem. Z krzywym zębem. Nic więcej.
- Co lubisz jeść?
- Zupa od pani Twardowskiej. Ciepła. Jem powoli, żeby starczyło na noc.
- Smoki istnieją?
- Niech będą. Niech przylecą i zabiorą mnie do niego. Też dobrze.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Za złoto nie kupisz syna. Gdyby się dało, już bym podpisała. Każdy wie, że bym podpisała.
- Znasz jakiś dowcip?
- Piotruś znał jeden. O kozie, co chciała być księciem. Nie pamiętam końca. Zawsze śmiał się, zanim go opowiedział.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Widać daleko, aż do portu. Dobry dzień na czekanie.
deszcz: Deszcz. Nie odchodzę. Mokra też umiem czekać.
mgła: Mgła. Nic nie widać. Wołam jego imię. Niech myślą, że oszalałam. - Co o mnie myślisz?
- Widziałeś chłopca z piegami? Nie? To idź.
Ludzie mówią, że jesteś silny. Silni coś mogą. Ja nie mogę nic.
Ty pytasz. Nikt nie pyta. Dziękuję ci za to.
O tobie mówią wszędzie. Może o nim też kiedyś ktoś powie. Ty powiedz, dobrze? - O sąsiadach
- Gwardzista Kasper: Kasper coś wie. Upuszcza chleb, kiedy pytam.
Kat Bartłomiej: Kat omija bramę. Kto omija matkę, ten wie, czemu ją omija.
Książę Wawrzyniec: Książę staje w oknie i patrzy na mnie. Potem odchodzi.
Pani Twardowska: Pani Twardowska przysyła mi zupę. Nie każe dziękować. Dlatego dziękuję.
Ksieni Konstancja: Ksieni wpisała Piotrusia do swojej księgi. Ładnym pismem. Nie mogłam patrzeć.
Inne tematy
- „Mój Piotruś. Rok temu wybrali go w dziesięcinę. Mówią, że służy księciu za morzem i dobrze mu tam. Że nikt nie wraca, bo nie chce. Mój by chciał. Mój by napisał. Umiał pisać, sama go nauczyłam. Przez rok ani jednego listu. Nie wierzę, że on wyjechał. Nie wierzę, rozumiesz?”
- „Piotruś chciał być szyprem jak Mikołaj. Chodził do portu i liczył statki. Raz Mikołaj zabrał go łodzią dookoła zatoki. Piotruś opowiadał o tym przez miesiąc. Nikt nie widział, jak wsiadał na statek za morze. Pytałam Mikołaja.”
- „Kasper przynosi mi chleb z zamkowej kuchni. Nie patrzy mi w oczy. Raz mu powiedziałam: Kasper, ty coś wiesz. Upuścił chleb. Podniosłam, zjadłam. On poszedł.”
- „Kat omija bramę. Obchodzi pół miasta, żeby nie przejść koło mnie. Myśli, że nie widzę. Widzę. Kto omija matkę, ten wie, czemu ją omija.”
- „Książę czasem staje w oknie i patrzy na mnie. Długo. Kiwam mu głową. On odchodzi od okna. Myślisz, że ludzie, którzy nic nie zrobili, odchodzą od okna?”
- „W nocy nie odchodzę. Pani Twardowska przysyła mi zupę z Rzymu. Ciepłą. Jem powoli, żeby starczyło do rana. Kto ma wrócić, ten wraca w nocy. Tak się mówi.”
- „Mgła z siarki. Nie widzę drogi od portu. Gdyby szedł, nie zobaczę go. Krzyczę czasem jego imię we mgłę. Ludzie myślą, że oszalałam. Niech myślą.”
- „Mówią, że o tobie śpiewają w jakimś mieście herosów. Herosi szukają zaginionych, prawda? W pieśniach zawsze szukają. Mój ma piegi. Gdybyś gdzieś… Nieważne. Niech ci śpiewają.”
- „Nikt już nie znika. Ksieni mówi, że w tym roku nie dopisze strony. Piotruś nie wrócił. Wiem, że nie wróci. Ale już żadna matka nie będzie tu stała po mnie. Idę do domu. Pierwszy raz od roku idę do domu.”
- „Znowu ktoś. Dziś rano. Córka piekarza, szesnaście lat. Stała tu ze mną chwilę, zanim ją zabrali. Mówią, że zamek ma teraz nowego wspólnika. Nie patrz na mnie. Wiem, kto jest tym wspólnikiem.”
- „Bronisława wygrała. Ludzie się cieszyli na rynku. Ja też się cieszyłam, przez tydzień. Potem znowu przyszedł list z pieczęcią. Pieczęć nowa, inna. List ten sam. Stoję dalej przy bramie, tylko brama ma teraz innych panów.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło