Pisarz Fabian
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Proszę zamknąć drzwi!”
- „Papiery, papiery…”
- „Wszystko się zgadza. Niestety.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pisarz Fabian kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ach! Przepraszam, myślałem, że to… nieważne. Fabian, pisarz archiwum. Archiwum jest pod kancelarią, a ja nad archiwum, w tej izbie. I proszę, niech pan zamknie drzwi, bo przeciąg, a przeciąg podrywa papiery, a ja… nie lubię, kiedy papiery się podrywają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Fabian, pisarz archiwum. Dziewięć lat w tej izbie. Skrupulatny, tak mówią. Ja mówię: wystraszony. Na jedno wychodzi.
- Czym się zajmujesz?
- Spisuję, układam katalogi i indeksy, przenoszę teczki z regału na regał. Pilnuję, żeby nic się nie zgubiło. I żeby nic nie uciekło. To drugie jest trudniejsze, niż pan myśli.
- Co tu w okolicy?
- Pod nami archiwum, nad nami kancelaria. Ja w środku, jak przecinek. Wyspy prawie nie znam. Raz byłem na rynku. Za głośno.
- Masz rodzinę?
- Matka mieszka przy porcie, sprzedaje ryby. Mówi, że śmierdzę papierem. Ja mówię, że ona rybą. Kochamy się na odległość.
- Czego się boisz?
- Papierów, które się ruszają. Przeciągu. Kroków pod podłogą, kiedy nikogo tam nie ma. I że kiedyś pomylę się w indeksie. Choć tego boję się najmniej.
- O czym marzysz?
- Jeden dzień, kiedy wszystkie papiery leżą spokojnie. I księga, w której jest błąd. Choćby jeden. Ludzki.
- Co lubisz jeść?
- Suchy chleb. Nie kruszy się na papiery. Zupy w izbie nie jadam, raz chlapnąłem na umowę i atrament się… poruszył.
- Smoki istnieją?
- W archiwum jest teczka „smoki”. Pusta. Ktoś ją założył i nic nie włożył. Albo włożył, a to coś wyszło.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym zamek do drzwi. Porządny, z Brzezin. I drugi do podłogi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu pisarzy trzeba, żeby zapalić świecę? Jednego, ale najpierw musi ją wpisać do indeksu. Hi. Przepraszam, rzadko żartuję.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho. Dobrze. Papiery leżą spokojnie, kiedy jest sucho.
deszcz: Deszcz. Wilgoć. Papiery miękną i zaczynają się wiercić. Okropne.
mgła: Mgła z siarki. Zatykam szczeliny szmatami. Proszę nie tupać. - Co o mnie myślisz?
- Pan… pan zamknie drzwi, dobrze? Dziękuję.
Słyszałem o panu. Zapisałem do indeksu. Nawyk.
Pan jest jedyną osobą, która nie śmieje się z moich papierów. Dziękuję.
Pańska teczka w archiwum jest gruba. Nie zaglądałem. Słowo honoru. Prawie nie zaglądałem. - O sąsiadach
- Kanclerz Smołek: Kanclerz nigdy się nie myli w rachunku. Nigdy. Zostawię to bez komentarza.
Pan Twardowski: Teczka pana Twardowskiego chichocze. Poza tym nie wiem, co o nim myśleć.
Gwardzista Kasper: Kasper przynosi mi czasem świecę na noc. Dobry chłopak. Nie pyta, czemu się boję.
Książę Wawrzyniec: Książę zszedł raz do archiwum. Stał przy schodach na dół bardzo długo. Potem wrócił na górę.
Inne tematy
- „Archiwum schodzi w dół, piętro pod piętrem. Na górze rachunki za mąkę, niżej umowy, a na samym dnie… Na samym dnie leży oryginał. Pakt księcia, ten pierwszy, z roku głodu. Widziałem go raz, z daleka. Pieczęć była ciepła. Pilnuje go coś, co nie jest papierem. Nie widziałem tego, ale ono widziało mnie. Więcej tam nie schodzę.”
- „Cyrografy, kiedy dług dojrzewa, robią się ciężkie. Potem lekkie. Potem latają. Naprawdę! Latają po regałach i tną krawędzią jak brzytwą. Mam blizny na palcach. Niech pan nie mówi kanclerzowi, że się skarżę. On mówi, że to tylko przeciąg.”
- „Pod zamkiem, niżej niż archiwum, jest jeszcze Skarbiec. Spisywałem inwentarz. Komnata Czterech Darów: cztery dźwignie w czterech rogach i trzeba przytrzymać wszystkie naraz. Jeden człowiek nie da rady, rąk ma dwie. Ale ciężka skrzynia na dźwigni trzyma jak człowiek, a towarzysz trzyma jeszcze lepiej. Za dźwigniami czekają strażnicy, wielu. Potem cztery dary. Wolno wziąć jeden. Kto weźmie dwa, ten nie wyjdzie. Tak stoi w inwentarzu, czerwonym atramentem. Nie wiem, kto to dopisał.”
- „Kanclerz Smołek nie pomylił się w rachunku ani razu. Ani razu. Sprawdzałem przez dziewięć lat. Człowiek się myli. Każdy człowiek. Zostawię to bez komentarza.”
- „W dziale umów dawnych jest teczka „Twardowski”. Gruba. Ręce mi drżały, kiedy przenosiłem ją na niższy regał. Ruszała się. Jakby ktoś w środku chichotał.”
- „Wie pan, co mnie przeraża? Księgi się zgadzają. Co do grosza. Dwadzieścia lat bez jednego błędu. W Brzezinach też liczą, owszem, ale tam się mylą i przynajmniej wiadomo, że liczy człowiek.”
- „Nocą nie śpię. Słucham. Pod podłogą szeleści. Raz, dwa, trzy, jakby ktoś przewracał kartki. Archiwum jest zamknięte, klucz mam ja. Tylko ja. Prawda?”
- „Mgła z siarki. Papiery wilgotnieją i robią się… miękkie. Ruchliwe. Zatkałem szczeliny w podłodze szmatami. Proszę nie tupać.”
- „Czytałem raport z Faktorii, przypłynął z Mikołajem. Małpy, dżungla, gubernator. I pańskie imię na trzeciej stronie. Zapisałem do indeksu. Przepraszam, nawyk. Wszystko zapisuję, inaczej nie zasnę.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło