Bronisława
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Tu się nie podpisuje.”
- „Ciszej, psy słuchają.”
- „Kiedyś rynek będzie nasz.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Bronisława kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój i nie krzycz. Bronisława. Jak cię przysłał zamek, to wyjdziesz stąd tak samo, jak wszedłeś, tylko szybciej. Jak sam przylazłeś do piwnicy w ruinach, to siadaj. Tu się nie podpisuje. Tu się mówi.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Bronisława. Urodzona na przedmieściu, zanim spłonęło. Teraz mieszkam pod nim. W piwnicy. Z garstką takich jak ja.
- Czym się zajmujesz?
- Robię bunt. To robota jak każda. Trzeba wstać, policzyć ludzi, policzyć noże, napisać na murach imiona i wrócić, zanim straż zobaczy.
- Co tu w okolicy?
- Na górze książę, na dole siarka, w środku ludzie, którzy się kłaniają. Na wschodzie ruiny, psy i my. Wybierz sobie, gdzie wolisz.
- Masz rodzinę?
- Ojciec spłonął z przedmieściem. Matka podpisała, żeby mnie wykarmić, a rok później poszła w dziesięcinę. Byłam wtedy taka jak Ula. Tyle mam rodziny.
- Czego się boisz?
- Że wygram i zrobię to samo co on. Tego się boję. Psów nie. Psy są uczciwe, gryzą od razu.
- O czym marzysz?
- Rynek bez cyrografarni. Stół porąbany na opał. I jeden rok, w którym nikt nikogo nie wybiera.
- Co lubisz jeść?
- Co jest. W piwnicy się nie wybrzydza. Najczęściej kasza z tym, co ktoś przyniósł z rynku. Raz był boczek. Mówimy o nim do dziś.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Niech przylecą. Spalą zamek, a my pomożemy nosić drewno.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wykupiłabym ludziom długi. Wszystkie, z całej księgi. A potem spaliłabym księgę na rynku i patrzyła, jak się pali.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu książąt trzeba, żeby zapalić świecę? Żadnego. Podpisują cyrograf i świeca zapala się sama. Śmiej się, bo tu się płacze.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Złe dni dla nas. W słońcu straż widzi każdą kreskę na murze.
deszcz: Deszcz. Kreda spływa z murów. Trzeba pisać jeszcze raz. Piszemy.
mgła: Mgła z siarki. Nasza pora. Tylko uważaj na psy, one widzą przez mgłę. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Udowodnij, że nie jesteś z zamku.
Słyszałam o tobie. Silny jesteś. Pytanie, po czyjej stronie.
Ty jesteś nasz. Nie mówię tego często. Właściwie wcale.
O tobie mówią na rynku. Dobrze. Niech mówią o kimś innym niż o księciu. - O sąsiadach
- Książę Wawrzyniec: Uroczy. Wszyscy tak mówią. Uroczy człowiek, który sprzedał nas wszystkich za chleb.
Kanclerz Smołek: Smołek. Nie patrz mu w oczy, kiedy mówi. Patrz na ręce.
Żebraczka Hanna: Hanna. Jej Piotruś miał nosić nasze listy. Nie zdążył.
Gwardzista Kasper: Kasper zmywa nasze imiona z murów. Najwolniej ze wszystkich. Może kiedyś przestanie.
Ojciec Pankracy: Pankracy rysuje kredą na naszych drzwiach. Nie wierzę w kredę. Drzwi się trzymają.
Inne tematy
- „Chcę obalić księcia. Mówię to głośno, bo w tej piwnicy ściany są swoje. Co roku ktoś znika w dziesięcinę, a reszta kłania się za to, że ma chleb. Jest nas garstka. Za mało na zamek, za dużo na jedną piwnicę. Potrzebny mi dowód, coś, co pokażę ludziom na rynku, żeby przestali się kłaniać.”
- „Przedmieście spłonęło dwadzieścia lat temu, tej zimy, kiedy skończył się głód. Ogień wyszedł z ziemi, nie z pieca. Mieszkali tu ludzie, którzy nie chcieli nic podpisywać. Przypadek, mówią na rynku. W tym przypadku straciłam ojca.”
- „Po ruinach chodzą ludzie, którzy już nie są ludźmi, z oczami jak u ryby. A z Wulkanu schodzą czasem psy. Czarne, ślepia jak węgle. Nie szczekają, tylko dyszą. Na grzbiecie krateru i w szybach jest ich pełno, tu przychodzą rzadko. Dlatego piwnica jest tutaj. Zamkowi tu nie przychodzą. My przywykliśmy do dyszenia.”
- „Wawrzyniec. Uroczy, co? Wszyscy tak mówią. Uśmiecha się do ciebie, a w tym czasie ktoś z rynku pakuje tobołek na służbę za morzem. Jak bardzo jest uroczy, zobaczysz, kiedy poznasz kogoś, kto czeka przy bramie.”
- „Hanna przy bramie zamku. Jej Piotruś miał być z nami. Chciał nosić listy. Czternaście lat. Wybrali go w dziesięcinę, zanim zdążył zanieść pierwszy. Nie mówię jej, że go znałam. Nie umiem.”
- „Ojciec Pankracy przychodzi czasem z kredą i rysuje znaki na drzwiach piwnicy. Mówi, że przeciw temu, co dyszy. Nie wierzę w jego kredę, ale drzwi się trzymają. Może to wystarczy.”
- „Słuchaj. Ktoś był w piwnicy, jak wszyscy spali. Nikt nie widział, jak wszedł. Na moim stole została czysta kartka, pióro i kałamarz. Nie podpisałam. Wrzuciłam kartkę do ognia. Nie spaliła się. Nikomu nie mów. Jeszcze nie wiem, co z tym zrobić.”
- „Nocą wychodzimy. Na murach rynku piszemy kredą imiona tych, co poszli w dziesięcinę. Rano straż zmywa. Następnej nocy piszemy znowu. Kasper zmywa najwolniej ze wszystkich. Zauważyłam.”
- „Mgła z siarki. Dobra pora dla nas. Nie widać nas, nie widać ich. Gorzej, że nie widać psów. Trzymaj się ściany i nie oddychaj za głęboko, bo siarka wyżera płuca.”
- „Ty jesteś ten od trolla spod Brzezin? Przemytnicy siarki gadają. Dobrze. Troll to duże, głupie zwierzę. Tu mamy mądrzejsze potwory, w czerni, z piórem. Na takie trzeba więcej niż miecza.”
- „Spalony? W klasztorze? A ja chciałam pokazać to ludziom na rynku… Dobrze. Może i lepiej. Ludzie biednieją i klną, a ja siedzę dalej w piwnicy, bo spod ziemi lezie więcej niż przedtem. Ale nikt nie znika. Powtarzam to sobie co wieczór.”
- „Wynoś się z mojej piwnicy. Myślałam, że jesteś inny. Jesteś taki sam jak oni, tylko masz lepsze buty. Dziesięcina w tym roku zabierze kogoś z moich. Zapamiętam twoją twarz.”
- „Zamek jest nasz! Siedzę na jego krześle, w jego sali, i nie wiem, gdzie się kładzie ręce. Ludzie na rynku nie kłaniają się już nikomu. Pierwszego wieczoru przyszedł Smołek, grzeczny, z papierem. Pokazałam mu drzwi. Uśmiechnął się i powiedział, że jeszcze pogadamy. Niech gada.”
- „Nie patrz tak. Spichrze były puste po tygodniu. Po dwóch dzieci płakały z głodu pod zamkiem. Smołek przyszedł trzeci raz i miał rację, policzyłam sama. Podpisałam. Dziesięcina zostaje, tylko teraz to ja wiem, kto idzie. Patrzysz na mnie tak, jak ja patrzyłam na Wawrzyńca. Wiem. Idź już.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło