Proboszcz Benedykt
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Szczęść Boże.”
- „Krypta zamknięta. Tak zostanie.”
- „W niedzielę msza. Przyjdź, choćby z tyłu.”
Prośby
- Lina dzwonu (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Proboszcz Benedykt kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Niech będzie pochwalony! Benedykt, proboszcz tej katedry. Duża, prawda? Zimą jeszcze większa, bo nie da się jej ogrzać. Z Mszaru? Byłem u was raz, dawno, łódką, na pogrzebie. Wdowa nie płakała, a ja tak. Bywa.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Benedykt. Proboszcz. Chrzczę, żenię, chowam. Najwięcej chowam, bo tego jednego ludzie nie odkładają na później.
- Czym się zajmujesz?
- Msza w niedzielę, spowiedź w tygodniu. W spowiedzi słyszę całe miasto. Nic ci nie powiem. Powiem tyle, że rada spowiada się rzadko, za to długo.
- Co tu w okolicy?
- Dzielnica kościelna. Szpital, przytułek, klasztor, cmentarz. Wszystko, czego człowiek potrzebuje od urodzenia do końca, w jednym miejscu. Wygodnie, tylko smutno.
- Masz rodzinę?
- Parafia. Wszyscy. Nawet ci, co nie przychodzą. Ci nawet bardziej, bo o nich się martwię.
- Czego się boisz?
- Krypty. Proboszcz nie powinien się bać, wiem. Ale tam, na dole, czasem coś stuka. Pewnie woda. Na pewno woda.
- O czym marzysz?
- Żeby katedra była ciepła zimą. Albo żebym ja był młodszy, wtedy bym nie marzł. Jedno albo drugie, Panie Boże, nie wybrzydzam.
- Co lubisz jeść?
- Pierogi z kapustą. Siostra Apolonia mówi, że jem za dużo. Siostra Apolonia mówi dużo rzeczy, i wszystkie prawdziwe, niestety.
- Smoki istnieją?
- Pismo mówi o smoku. Pismo mówi o wielu rzeczach. W Pismo wierzę, a w smoki tylko tyle, żeby nie chodzić na południowy wschód.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dach katedry cieknie nad trzecią ławką. Tam siedzi rada. Złoto dałbym na dach. Może. Jeszcze pomyślę.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kupiec umiera i staje u bramy niebios. Pyta: ile za wejście? Mówią mu: za darmo. Kupiec zawraca. Mówi, że coś tu nie gra.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Piękny dzień. Ludzie spacerują, zamiast się modlić. Nie mam im za złe. Pan Bóg też lubi słońce.
deszcz: Deszcz, katedra pełna. Przychodzą się schować i przy okazji pomodlić. Liczy się jedno i drugie.
mgła: Mgła. Wieża ginie w chmurze, jakby sama szła do nieba. Ładnie. Zimno, ale ładnie. - Co o mnie myślisz?
- Witaj, dziecko. Nie znam cię jeszcze. Pan Bóg zna, to na razie wystarczy.
Słyszę o tobie w spowiedzi. Dobrze mówią. Więcej nie zdradzę.
Ty jesteś swój. Modlę się za ciebie co niedziela. Na końcu listy, za to długo.
O tobie mówią po każdej mszy. Ja tylko słucham i kiwam głową. - O sąsiadach
- Brat Tobiasz: Tobiasz modli się szybciej, niż myśli. Za to modli się dużo.
Brat Erazm: Erazm pisze listy do kronikarza z Mszaru. Dwaj ludzie, którzy piszą o innych, piszą do siebie. I nigdy się nie widzieli.
Siostra Apolonia: Apolonia leczy, ja się modlę. Ona bierze za to pieniądze, ja nie. Ludzie chodzą do niej częściej. Nie dziwię się.
Wdowa Agata: Agata. Pochowałem jej męża. Stała i nie płakała. Pamiętam ją lepiej niż połowę parafii.
Inne tematy
- „Dziesięć lat temu Gaweł przewiózł mnie łódką do Mszaru. Pochować Jędrzeja, tego, co nosił kamień na wasze mury. Ktoś zapłacił z góry, porządnie, i chciał księdza z miasta. Wdowa stała z przodu i nie płakała. Powiedziałem jej, że wolno. Odpowiedziała, że nie przy ludziach.”
- „Pod katedrą jest krypta. Zamknięta od stu lat. Klucz mam ja, na szyi, o, tu. Nie otwierałem. Nie zamierzam. Poprzedni proboszcz też nie. Ani jego poprzednik. Tradycja, rozumiesz? Bardzo dobra tradycja.”
- „Brat Tobiasz modli się szybciej, niż myśli. Erazm myśli szybciej, niż się modli. Ja ani tak, ani tak, dlatego jestem proboszczem. Proboszcz ma być powolny. Ludzie lubią, jak ktoś się nie spieszy.”
- „W niedzielę msza, ławki pełne. Kupcy z przodu, rzemieślnicy w środku, biedota z tyłu, garbarz pod drzwiami. Pan Bóg widzi wszystkich jednakowo. Rada siada tak, żeby widział ją pierwszą.”
- „Widziałem w piątek na targu kobietę z Mszaru przy kramie Ludmiły. Agata, wdowa po Jędrzeju. Postarzała się, ja też. Nie podszedłem. Co bym powiedział? Że pamiętam? Ona pamięta lepiej.”
- „Halszkę i małą rada wykreśliła jako utopione, a ja odprawiłem za nie mszę. Teraz chodzą po rynku żywe. Szukałem w księgach, czy mszę za zmarłych da się odwołać. Nie da się. Zostawiłem. Niech będzie na zapas.”
- „Mogę ci coś powiedzieć? Nie jako proboszcz. Jako… nie wiem jako kto. Pod kryptą coś stuka. Wieczorami, jak klęczę przy ołtarzu, słyszę przez posadzkę: puk, puk, puk, przerwa, puk, puk, puk. Co wieczór, od lata. W krypcie leży dziesięciu biskupów, a pod biskupami już tylko ziemia. Myślę, że to oni. Że coś im nie daje spokoju. Może ja. Może to, że od stu lat nikt do nich nie zszedł z kadzidłem. Klucz mam na szyi. Nie zejdę. Wstyd mi, ale nie umiem.”
- „Co to? Kartka? „Zszedłem po skarb Rogalów. Wrócę przed świętem.” Pismo Leopolda, znam je, wypisywał mi rachunek za kielich. Równe jak waga. Czyli to nie biskupi stukają spod krypty. To jubiler. Żywy. Pod moją katedrą. Boże, trzy miesiące klęczałem nad żywym człowiekiem i modliłem się za umarłych. … Masz. Klucz. Zdejmuję go pierwszy raz od święceń. Ciepły, wiem, od szyi. Płyta z kółkiem w krypcie, pod prezbiterium, a dalej w dół przez kości. Zejdź po niego. Ja będę się modlił. Tym razem za żywego.”
- „Pod kryptą cicho. Pierwszy wieczór klęczałem i czekałem na stukanie jak na dzwon. Nie przyszło. Zszedłem potem do krypty, pierwszy raz w życiu. Z kadzidłem, dla biskupów, skoro już tam byłem. Nic mi nie zrobili. Chyba też byli zdziwieni.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny