Parajbios
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nic na wierzch!”
- „Pan zaraz zje.”
- „Jedna owca, ale swoja.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Parajbios kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie przy stole, gościu, tu się nic nie kładzie na wierzch, bo przylatują. Parajbios. Służę panu Fineusowi. Za darmo. Nie, nie za darmo. Za to, że mi kiedyś powiedział prawdę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Parajbios. Sługa Fineusa. Raczej przyjaciel. Raczej dłużnik.
- Czym się zajmujesz?
- Przynoszę staremu jedzenie. Gotuję, podaję, odganiam tamte. Nie odganiam, krzyczę. Nie pomaga.
Gotuję staremu. Teraz zjada wszystko. Muszę gotować więcej. - Co tu w okolicy?
- Dom Fineusa, przy nim moja nora. Na skałach gniazda. Na brzegu ołtarz. Ziemia tu biedna, ludzie biedni, a ja najbiedniejszy.
- Masz rodzinę?
- Ojciec ściął dąb, choć nimfa z drzewa płakała i prosiła. Od tego czasu u nas wszystko się psuje. Ojciec umarł. Ja pracuję za dwóch, a mam za pół.
- Czego się boisz?
- Że nie przebłagam nimfy. Fineus mówi, że ołtarz i ofiara wystarczą. Postawiłem. Czekam.
- O czym marzysz?
- Mieć coś swojego. Kozę. Pole. Cokolwiek, co nie zgnije.
- Co lubisz jeść?
- Co zostanie po starym. Długo nic nie zostawało. Teraz zostaje.
- Smoki istnieją?
- Ptaki z babskimi twarzami są, to czemu smoków ma nie być.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym pole i posadził dąb. Nimfie w podzięce.
- Znasz jakiś dowcip?
- Fineus pyta: co dziś na obiad? Ja mówię: to, co nam zostawią. On: czyli nic. Ja: czyli jak wczoraj. Śmiejemy się. Co mamy robić.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Na polu nic nie rośnie, ale słońce jest.
deszcz: Deszcz. Dobrze. Może coś wyrośnie.
mgła: Mgła. W mgle te ptaszyska latają nisko. Uważaj na głowę. - Co o mnie myślisz?
- Z łodzi? Starego nie męczcie.
Pomagasz staremu. Dzięki.
Dobry z ciebie człowiek. Rzadko tu takich widuję.
Mógłbyś tu zostać królem. Serio mówię. Stary by ci doradzał. - O sąsiadach
- Ślepy Fineus: Stary Fineus. Wie wszystko, a kawałka chleba zjeść nie może. Bogowie mają poczucie humoru.
Zetes, syn Boreasza: Ci ze skrzydłami to szwagrowie starego. Patrzą na niego, jakby nie wiedzieli, co czuć.
Kalais, syn Boreasza: Ten cichszy ze skrzydłami pomógł mi nieść wodę. Nikt mi nie pomaga.
Jazon: Wasz wódz słucha starego jak dziecko bajki.
Inne tematy
- „Ojciec ściął dąb w lesie. Stary, wielki. Nimfa z drzewa prosiła: nie tnij, ja w nim żyję od małego. Ojciec był młody i głodny, i ściął. Nimfa przeklęła jego i jego dzieci. Pracowałem od świtu, a bieda rosła jak chwast. Pan Fineus mi powiedział, za co. Postawiłem ołtarz nimfie. Teraz mam owcę. Jedną. Ale swoją.”
- „Pan jadł! Do końca! Płakał przy tym, a ja z nim. Złapałem dla was gołębicę w podzięce. Biała, lekka. Trzymajcie ją pod płaszczem, lubi ciepło.”
- „Harpie mają twarze jak kobiety i szpony jak sępy. Śmierdzą jak zgniła ryba w upale. Zeus nazywa je swoimi psami. Ja je nazywam inaczej, ale nie przy panu.”
- „Pan mówi za dużo. Dlatego oślepł. Ja mówię za mało. Dlatego jestem biedny. Nie ma dobrej miary. Może ty ją znasz?”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar