Kapłanka Ksantippe
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sandały zdejmij.”
- „Hera ze Wzgórza patrzy.”
- „Czternaścioro, co roku.”
- „Nocą przy grobie pali się lampka. Nie gaś.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłanka Ksantippe kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź do grobu w sandałach z drogi. Zdejmij. … Dobrze. Ksantippe, kapłanka Hery Akraia, Hery ze Wzgórza. Tu leżą dzieci Medei. Dwoje, mówią jedni. Czternaścioro, mówią drudzy. Wszystkie małe, to wiem na pewno.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ksantippe, kapłanka Hery Akraia. Pilnuję grobu dzieci Medei i obrzędu.
- Czym się zajmujesz?
- Co rok siedmiu chłopców i siedem dziewcząt z Koryntu ścina włosy, wkłada czerń i mieszka rok przy grobie. Uczę je, co mają śpiewać. Pilnuję, żeby nie biegały po kamieniu.
- Co tu w okolicy?
- Ten grób to najstarsza rzecz na Istmie, poza belką. Ołtarz Hery, ławy dla dzieci, sosna kapłana za drogą. Pielgrzymi idą do wraku, do mnie mało kto. Wolę tak.
- Masz rodzinę?
- Matka, babka, wszystkie z Koryntu. Babka całe życie przychodziła do tego grobu. Nigdy nie powiedziała po co.
Babka była w tłumie tamtego dnia. Teraz wiem, po co całe życie przychodziła do grobu. - Czego się boisz?
- Że dzieci zapomną, za co tu siedzą. Albo że się dowiedzą. Nie wiem, co gorsze.
- O czym marzysz?
- Żeby obrzęd się skończył. Żeby Korynt odpokutował do końca i żadne dziecko nie ścinało włosów za cudzy grzech.
- Co lubisz jeść?
- Chleb i oliwki. Dzieci dostają miód w święto. W czerni nie wypada jeść dużo.
- Smoki istnieją?
- Kleon śpiewa, że Medea odleciała wozem ciągniętym przez smoki. Ja widzę tylko grób i imiona. Smoki niech zostaną w pieśniach.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Zostawiłabym na ołtarzu Hery. Rada Koryntu też tu zostawia złoto. Zawsze z jakiegoś powodu.
- Znasz jakiś dowcip?
- Nie opowiadam dowcipów przy grobie. Z dala od grobu też nie. Lykos opowiada, zapytaj go, tylko nie przy mnie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Dzieci chcą się bawić. Nie mogą.
deszcz: Deszcz. Czerń nasiąka i ciąży. Dzieci płaczą, że zimno. Mówię im, że tamtym było zimniej.
mgła: Mgła. Nie widać morza, tylko grób. Tak powinno być zawsze. - Co o mnie myślisz?
- Obcy przy grobie. Stań z boku i nie depcz.
Słuchasz belki. Ciekawe, co ci mówi o tym grobie.
Ty mówisz prawdę, nawet jak boli. Rzadkie.
O tobie mówią w całym Koryncie. Różnie. Znaczy, że coś zrobiłeś. - O sąsiadach
- Śpiewak Kleon z Aten: Kleon śpiewa za pieniądze rady. Ładnie śpiewa. Kłamstwo też można zaśpiewać ładnie.
Kapłan Mnesiades: Mnesiades liczy obole przy świętym drewnie. Hera patrzy. Posejdon chyba nie.
Stary Erginos: Stary Erginos patrzy na ten grób, jakby był mu coś winien. Nigdy nie podchodzi bliżej niż na dziesięć kroków.
Belka z Argo: Belka ma pamiętać wszystko. Ciekawe, czy pamięta Korynt.
Mały Lykos: Lykos nie usiedzi. Dziecko. Rok w czerni dla dziecka to wieczność.
Pielgrzym Damon: Damon przyszedł po ojca. Jak wszyscy tutaj. Każdy przychodzi po jakiegoś zmarłego.
Perigune z Ioksydów: Perigune z zarośli. Przynosi dzieciom szparagi. Dobra kobieta, choć z rodu, który się chowa.
Inne tematy
- „Nic nie powiedziałeś. A widzę po oczach, że coś wiesz. Kleon śpiewa, rada płaci, dzieci w czerni noszą wodę. Może masz rację. Prawda o kamieniach nikogo nie wskrzesi, a Korynt by się o nią pokłócił na pokolenia. Ale ja będę pytać dalej. Każdego, kto tu stanie. Mam swój powód. Rodzinny.”
- „Belka śpiewa dalej. Kapłan zadowolony. Ja też, trochę. Pamięć to pamięć, nawet jak się ją sprzedaje po obolu.”
- „Skoro już stoisz boso, słuchaj. Co roku czternaścioro dzieci z najlepszych domów Koryntu przychodzi do świątyni Hery Akraia. Strzyżemy im włosy, ubieramy w czerń i zostają rok. Noszą wodę, myją ołtarz, siedzą przy grobie. Bo kiedyś w Koryncie umierały niemowlęta, jedno po drugim, i wyrocznia kazała: przebłagajcie za dzieci Medei. Za co, nie powiedziała. Kleon śpiewa, że matka je zabiła, z zazdrości. Jeśli matka, to czemu za nią pokutują dzieci Koryntu? Pytam od lat. Starzy milczą. Erginos, ten przy wraku, też milczy, a był w Koryncie w tamtych latach. Ciebie może nie odpędzi.”
- „Jedna pieśń mówi, że Medea przyprowadziła dzieci tutaj, do Hery, i schowała przy ołtarzu, bo myślała, że bogini je ochroni. Inna, że chciała je zrobić nieśmiertelnymi i coś poszło źle. Kleon zna tylko jedną. Tę, za którą płacą.”
- „Kleon śpiewa za pieniądze rady. Ładnie śpiewa, nie powiem. Rytm ma jak deszcz na dachu. Ale ładne kłamstwo dalej jest kłamstwem, tylko łatwiej je nucić.”
- „Lykos się nudzi. Wszystkie się nudzą. Rok to długo, jak masz osiem lat. Mówię im, że pamiętają za całe miasto. Nie rozumieją. Czasem myślę, że ja też nie rozumiem, tylko udaję lepiej.”
- „W mieście jest źródło Glauke. Córka Kreona skoczyła do niego, jak paliła ją suknia, którą dostała od Medei. Woda nie pomogła. Przynajmniej to wszyscy w Koryncie mówią tak samo. Reszta zależy od tego, kto płaci.”
- „Pod ołtarzem stoi figurka kobiety z wyszczerzonymi zębami. Strach, tak ją nazywamy. Postawili ją razem z obrzędem. Dzieci się jej boją, a potem przywykają. Tak samo jak miasto przywykło do pieśni Kleona.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar