Strona gryGraj ▸

Jazon

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Jazon kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj na ławie, obok mnie, jest miejsce. Jazon, syn Ajsona, z Jolkos. Pelias, mój stryj, siedzi na tronie mojego ojca i wysłał mnie po runo na koniec świata. Myśli, że nie wrócę. Szczerze? Ja też nie wiem. Ale was mam. Z wami może się uda.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Jazon, syn Ajsona z Jolkos. Pelias zabrał ojcu tron i wysłał mnie po runo, żebym nie wrócił. Wrócę. Z wami.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę. To znaczy pytam wszystkich, co robić, i potem mówię to głośno. Peleus mówi, że tak wygląda dowodzenie.
Masz rodzinę?
Ojciec Ajson żyje w Jolkos, pod okiem Peliasa. Matka pewnie stoi na brzegu. Brat Promachos jeszcze mały. Wrócę, zanim Pelias coś im zrobi.
Czego się boisz?
Że wrócę bez runa. Albo z runem, a nikt na mnie nie będzie czekał.
O czym marzysz?
Tron w Jolkos. Żona, dzieci, dom z dużym podwórzem. A na starość Argo na piasku i ja śpiący w jej cieniu.
Co lubisz jeść?
Wszystko, byle na lądzie. Na morzu wszystko smakuje solą i Heraklesem, bo on zjada najlepsze.
Smoki istnieją?
Pelias mówi, że runa pilnuje wąż, który nigdy nie śpi. Pelias dużo mówi. Zobaczymy w Kolchidzie.
Widziałem go z bliska. Nie śpi. Albo nie spał. Nie chcę o tym gadać.
Co zrobisz z workiem złota?
Rozdałbym załodze. Kto wiosłował, ten dostaje. Ja chcę tylko runo. I tron.
Znasz jakiś dowcip?
Przenosiłem staruszkę przez rzekę i zgubiłem sandał w mule. A Pelias miał wyrocznię: strzeż się człowieka w jednym sandale. Staruszka okazała się Herą. Pelias się nie śmiał. Ja się śmieję do dziś.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Dobry wiatr. Tifys się uśmiecha, czyli płyniemy.
deszcz: Deszcz. Wiosła ślizgają się w rękach. Śpiewaj, Orfeuszu.
mgła: Mgła. W mgle każdy brzeg wygląda na wrogi.
Co o mnie myślisz?
Siedzisz na mojej ławie, to jesteś mój. Wiosłuj.
Ludzie mówią o tobie przy ognisku. Dobrze mówią.
Bez ciebie by nas tu nie było. Mówię serio.
Kiedyś zaśpiewają o tobie, nie o mnie. Może tak będzie lepiej.
O sąsiadach
Herakles: Herakles. Wybrali go na wodza, a on powiedział, że wodzem mam być ja. Do dziś nie wiem, czy to zaszczyt, czy kara.
Orfeusz: Orfeusz uspokaja ludzi lepiej niż ja. Śpiewa, i przestają się kłócić.
Linkeus: Linkeus widzi przez ziemię. Mówi, że to nic takiego. Dla niego.
Zetes, syn Boreasza: Zetes, syn Boreasza. Skrzydła u kostek i gorący łeb.
Kalais, syn Boreasza: Kalais, brat Zetesa. Cichszy. Lata tak samo.
Polydeukes: Polydeukes bije się jak bóg, bo jest w połowie bogiem.
Sternik Tifys: Tifys. Gdyby nie on, Argo dalej stałaby w Pagasaj na kamieniach.
Wróżbita Mopsos: Mopsos rozumie ptaki. Ja nie rozumiem Mopsosa.
Eufemos: Eufemos biega po falach i nie moczy stóp. Przydatne przy kotwicy.
Atalanta: Atalanta. Nie chciałem jej brać, bałem się, że chłopcy pozabijają się o nią. Na razie zabija za nich.
Peleus: Peleus trzyma szyk, kiedy reszta się sypie. Na nim można się oprzeć.
Królowa Hypsipyle: Hypsipyle. Królowa. Nie pytaj.
Medea: Medea. Inna niż wszystkie, które znałem. Silniejsza ode mnie. To mnie przeraża. I nie przeraża.

Inne tematy

  • „Królowa chce, żebym został. Na zimę, mówi, a potem może na zawsze. Królem Lemnos. Wyobrażasz sobie? Ja, król. Herakles patrzy na mnie, jakbym już zdradził. … Co mam jej powiedzieć? Ty mi powiedz. Ty umiesz mówić ludziom nie.”
  • „Odpłynęliśmy. Stała na brzegu i nie machała. Dobrze zrobiliśmy, prawda? Prawda. Tylko czemu tak cicho na ławach?”
  • „Kyzikos jest w moim wieku. Ożenił się miesiąc temu, a wyszedł nam naprzeciw prosto z łoża. Dał wino, owce, drogę. Chciałbym kiedyś mieć taki dom. Swój. Żeby ktoś na mnie czekał w drzwiach.”
  • „To była moja włócznia. Nie patrz tak. W nocy nie widziałem twarzy, krzyczeli w obcym języku, biegli z ogniem. Rano obróciłem go na plecy. Kyzikos. Dzień wcześniej nalewał mi wina. … Usypiemy mu kopiec. Wysoki. To wszystko, co mogę zrobić. To nic.”
  • „Nie daje pić. Tylko ten, kto się z nim pobije. Spójrz na jego ręce, jak dwa młoty. Ja bym nie wyszedł. Nie mów nikomu, że to powiedziałem. Wódz nie powinien.”
  • „Ślepy starzec wie o mojej drodze więcej niż ja sam. Bogowie oślepili go za gadanie, a ja bym mu oddał oczy za jedną pewną wróżbę. Głupio brzmi? Głupio.”
  • „Słyszysz? Jak dwa kamienie w dłoniach olbrzyma. Fineus mówił, że ptak pokaże. Ptak. Cała wyprawa na jednym ptaku. … Trzymaj wiosło. Jak krzyknę, ciągnij. Albo lepiej ty krzycz, mnie się głos łamie.”
  • „Przeszliśmy. Przeszliśmy! Ha! … Nie wierzę. Patrzyłem na skały i myślałem: Pelias się ucieszy. A teraz się nie ucieszy. Hera jest z nami, mówią. Niech będzie. Dziękuję jej. I tobie.”
  • „To jest Aja. Pałac Ajetesa. Syn Słońca. Będę mówił grzecznie. Poproszę. Może da runo po dobroci, jak gościnny człowiek. Nie śmiej się. Ktoś musi spróbować po dobroci.”
  • „Byki ze spiżu, ogień z pyska. Pole Aresa w jeden dzień. Zęby smoka, a z nich ludzie. On to robi sam, mówi. Siedziałem na ławie i liczyłem, ilu z nas zostanie. Nie doliczyłem. Argos mówi, że jego matka ma siostrę. Kapłankę. Może.”
  • „Obiecałeś jej w moim imieniu? Że ją zabiorę? Że… żona? … Dobrze. Dobrze zrobiłeś. Widziałeś jej oczy? Złote, jak u dziadka. Chyba ją kocham. Tak się mówi, prawda? Kocham. Zabiorę ją do Jolkos, przed ołtarz. Obiecuję. Tobie też obiecuję, nie patrz tak na mnie.”
  • „Nie obiecałeś jej niczego. Może i dobrze. Nie chcę nic zawdzięczać czarom. Sami zrobimy. Jak zawsze, sami. … Prawda, że sami?”
  • „Nie pytaj o wyspę Artemidy. … Dobra. Raz powiem i nigdy więcej. Apsyrtos płynął za nami z całą flotą Kolchów. Zamknęli nam wszystkie drogi. Medea posłała mu wiadomość, że chce wrócić do ojca, niech przyjdzie sam, nocą, do świątyni Artemidy, porozmawiać. Przyszedł. Ja czekałem za kolumną. Uderzyłem go jak rzeźnik byka, przy samym progu. Krew prysnęła na jej welon, odwróciła twarz. Potem zrobiłem, co się robi, żeby zabity nie wrócił. Trzy razy splunąłem jego krwią. Teraz płyniemy do Kirke, bo Zeus się na nas gniewa. Słusznie się gniewa.”
  • „Kolchowie płyną za nami, ale Argos zna morze lepiej od nich. Runo mam pod ławą. Ciężkie. Myślałem, że będzie lżejsze, jak już się je ma. Wszystko, co się zdobędzie, jest cięższe, niż się myślało.”
  • „Wiesz, że na początku chcieli wodzem Heraklesa? Wszyscy patrzyli na niego. A on wstał i powiedział: nie, niech prowadzi ten, kto nas zebrał. Ja. Do dziś nie wiem, czy to był zaszczyt, czy złośliwość.”
  • „Do Jolkos przyszedłem w jednym sandale. Drugi zgubiłem w rzece Anauros, jak przenosiłem staruszkę na drugi brzeg. Staruszka okazała się Herą. Pelias miał wróżbę, żeby strzec się człowieka w jednym sandale. Zobaczył mnie i zbladł. Tak się zaczęło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar