Strona gryGraj ▸

Ślepy Fineus

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Ślepy Fineus kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Kto tam? Mów. Nie widzę cię, ale słyszę wiosła. Długo słyszałem wiosła w snach. Fineus, syn Agenora. Kiedyś król Thynii. Teraz ślepy starzec przy stole, który nigdy nie zdąży zjeść.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Fineus, syn Agenora. Kiedyś król i wieszcz. Mówiłem ludziom wszystko, co Zeus zamierzył, co do słowa. Zeus się nie ucieszył.
Czym się zajmujesz?
Siedzę i czekam, aż ktoś przyniesie jedzenie. Potem czekam, aż one przylecą. Zawsze przylatują.
Jem. Wyobrażasz sobie? Siedzę i jem, i nikt mi nie wyrywa chleba z ręki.
Co tu w okolicy?
Thynia, mój dom nad morzem. Na skałach na wschodzie gniazda tych ptaszysk. Na brzegu stary ołtarz Dwunastu. Dalej Skały Zderzające się. Wiem, jak przez nie przejść. Powiem, jak zjem.
Masz rodzinę?
Pierwsza żona, Kleopatra, to siostra tych skrzydlatych z waszej łodzi. Druga żona… nieważne. Synowie… nieważne. Wieszcz, który nie widział własnego domu.
Czego się boisz?
Skrzydeł nad stołem. Słyszę je, zanim przylecą.
Że znów będę wiedział za dużo i ktoś mi coś za to zabierze.
O czym marzysz?
Zjeść obiad do końca. Siedzieć potem i czuć, że jestem syty. Tyle.
Umrzeć syty i stary. Jestem w połowie drogi.
Co lubisz jeść?
Wszystko, czego mi nie zabiorą. Zresztą po nich i tak wszystko cuchnie.
Chleb. Ciepły. Nie cuchnie. Zapomniałem, że chleb pachnie.
Smoki istnieją?
Widzę więcej niż wy, choć oczu nie mam. W Kolchidzie, w gaju Aresa, czuwa coś, co nigdy nie zasypia. Więcej nie powiem. Ostatnim razem straciłem za gadanie oczy.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto daj Parajbiosowi. Przynosi mi jedzenie, choć sam ma mało. Ja mu dam radę. Rada jest tańsza.
Znasz jakiś dowcip?
Ślepy wieszcz pyta: kto tam? A odpowiedzi nie słyszy, bo harpie skrzeczą. To mój dowcip. Codzienny.
Co o mnie myślisz?
Nie widzę cię. Słyszę: młody, zmęczony, z wiosłem w rękach.
Głos masz pewniejszy niż za pierwszym razem.
Ty wrócisz z tej drogi. Wiem to. Nie pytaj skąd.
Ciebie widzę lepiej niż innych. Bez oczu. Ciekawe, prawda?
O sąsiadach
Parajbios: Parajbios. Jego ojciec ściął dąb nimfy, choć prosiła. Syn płaci za ojca. Powiedziałem mu, jak ją przebłagać. Od tego czasu przynosi mi jedzenie.
Zetes, syn Boreasza: Zetes. Szwagier. Był. Ma powód mnie nie lubić i ma powód pomóc. Zobaczymy, który mocniejszy.
Kalais, syn Boreasza: Kalais. Cichszy. Słyszę, jak się waha.
Jazon: Jazon. Wódz, który pyta. Lepszy niż wódz, który wie.
Linkeus: Ten, co widzi przez ziemię. Oczy bez daru. Ja jestem darem bez oczu. Dobrana para.
Wróżbita Mopsos: Mopsos słucha ptaków. Ja ich nienawidzę. Te nad stołem to też ptaki.
Eufemos: Eufemos biega po falach. Słyszę, jak woda nie chlupie mu pod stopami. Syn Posejdona, to i morze mu ustępuje.

Inne tematy

  • „Jadłem. Pierwszy raz od lat do samego końca. Teraz słuchaj, bo powiem raz, a potem już tylko tyle, ile mi wolno. Przed wami dwie skały u wejścia na Morze Gościnne. Zderzają się, nikt jeszcze między nimi nie przepłynął. Weź tę gołębicę. Parajbios złapał ją dla was. Przed skałami wypuść ją z dziobu. Jeśli przeleci, wy też przepłyniecie. Skały uderzą za nią i się cofną. Wtedy wiosłujcie, ile macie w rękach. Jeśli zginie… zawróćcie. Nie róbcie nic wbrew bogom.”
  • „Synowie Boreasza są z wami, czuję wiatr. Bracia mojej pierwszej żony, Kleopatry. Nie wszystko między nami było dobre. Wiem, co o mnie myślą. Ale krew to krew, a głód to głód.”
  • „Dalej, za skałami: Mariandynowie, Amazonki, Chalybowie, co kują żelazo w dymie. A na końcu Fasis i Aja. Więcej nie powiem. Pytajcie bogów. Zwłaszcza tę, co lubi młodych i lubi, jak ktoś kogoś kocha. Bez niej runa nie będzie.”
  • „Bogowie dali mi dar mówienia, co będzie. Mówiłem za dużo. Wszystko, całą prawdę, a Zeus chce, żeby ludzie wiedzieli tylko trochę i dalej potrzebowali bogów. Oślepił mnie i posłał Harpie. Co mi nakryją stół, one spadają z nieba. Porywają chleb z ręki. Co zostawią, śmierdzi tak, że nikt nie podejdzie. Wy jesteście z Argo. Wiem, bo śniło mi się, że przypłyniecie. Pomożecie mi, a ja wam powiem drogę. Nie całą. Tyle, ile mi wolno.”
  • „Parajbios mi służy, choć sam biedny jak mysz. Wiesz czemu biedny? Jego ojciec ściął dąb nimfy. Ona prosiła, płakała, a on ściął. Teraz syn płaci za ojca. Powiedziałem mu: postaw ołtarz nimfie, złóż ofiarę, przeproś za ojca. Postawił. Bieda mija, powoli. Bogowie i nimfy liczą wolno.”
  • „Wiesz, czemu Zeus nie lubi wróżbitów, co mówią wszystko? Bo wtedy nikt nie modli się na zapas. Ludzie, którzy wiedzą, co będzie, przestają się bać. A ludzie, którzy się nie boją, nie palą ofiar.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar