Ślepy Fineus
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Kto tam? Mów.”
- „Słyszę skrzydła.”
- „Nie wszystko mi wolno.”
- „Stół nakryty. Zaraz przylecą.”
Prośby
- Zagadka Fineusa (poziom 78)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Ślepy Fineus kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Kto tam? Mów. Nie widzę cię, ale słyszę wiosła. Długo słyszałem wiosła w snach. Fineus, syn Agenora. Kiedyś król Thynii. Teraz ślepy starzec przy stole, który nigdy nie zdąży zjeść.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Fineus, syn Agenora. Kiedyś król i wieszcz. Mówiłem ludziom wszystko, co Zeus zamierzył, co do słowa. Zeus się nie ucieszył.
- Czym się zajmujesz?
- Siedzę i czekam, aż ktoś przyniesie jedzenie. Potem czekam, aż one przylecą. Zawsze przylatują.
Jem. Wyobrażasz sobie? Siedzę i jem, i nikt mi nie wyrywa chleba z ręki. - Co tu w okolicy?
- Thynia, mój dom nad morzem. Na skałach na wschodzie gniazda tych ptaszysk. Na brzegu stary ołtarz Dwunastu. Dalej Skały Zderzające się. Wiem, jak przez nie przejść. Powiem, jak zjem.
- Masz rodzinę?
- Pierwsza żona, Kleopatra, to siostra tych skrzydlatych z waszej łodzi. Druga żona… nieważne. Synowie… nieważne. Wieszcz, który nie widział własnego domu.
- Czego się boisz?
- Skrzydeł nad stołem. Słyszę je, zanim przylecą.
Że znów będę wiedział za dużo i ktoś mi coś za to zabierze. - O czym marzysz?
- Zjeść obiad do końca. Siedzieć potem i czuć, że jestem syty. Tyle.
Umrzeć syty i stary. Jestem w połowie drogi. - Co lubisz jeść?
- Wszystko, czego mi nie zabiorą. Zresztą po nich i tak wszystko cuchnie.
Chleb. Ciepły. Nie cuchnie. Zapomniałem, że chleb pachnie. - Smoki istnieją?
- Widzę więcej niż wy, choć oczu nie mam. W Kolchidzie, w gaju Aresa, czuwa coś, co nigdy nie zasypia. Więcej nie powiem. Ostatnim razem straciłem za gadanie oczy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto daj Parajbiosowi. Przynosi mi jedzenie, choć sam ma mało. Ja mu dam radę. Rada jest tańsza.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ślepy wieszcz pyta: kto tam? A odpowiedzi nie słyszy, bo harpie skrzeczą. To mój dowcip. Codzienny.
- Co o mnie myślisz?
- Nie widzę cię. Słyszę: młody, zmęczony, z wiosłem w rękach.
Głos masz pewniejszy niż za pierwszym razem.
Ty wrócisz z tej drogi. Wiem to. Nie pytaj skąd.
Ciebie widzę lepiej niż innych. Bez oczu. Ciekawe, prawda? - O sąsiadach
- Parajbios: Parajbios. Jego ojciec ściął dąb nimfy, choć prosiła. Syn płaci za ojca. Powiedziałem mu, jak ją przebłagać. Od tego czasu przynosi mi jedzenie.
Zetes, syn Boreasza: Zetes. Szwagier. Był. Ma powód mnie nie lubić i ma powód pomóc. Zobaczymy, który mocniejszy.
Kalais, syn Boreasza: Kalais. Cichszy. Słyszę, jak się waha.
Jazon: Jazon. Wódz, który pyta. Lepszy niż wódz, który wie.
Linkeus: Ten, co widzi przez ziemię. Oczy bez daru. Ja jestem darem bez oczu. Dobrana para.
Wróżbita Mopsos: Mopsos słucha ptaków. Ja ich nienawidzę. Te nad stołem to też ptaki.
Eufemos: Eufemos biega po falach. Słyszę, jak woda nie chlupie mu pod stopami. Syn Posejdona, to i morze mu ustępuje.
Inne tematy
- „Jadłem. Pierwszy raz od lat do samego końca. Teraz słuchaj, bo powiem raz, a potem już tylko tyle, ile mi wolno. Przed wami dwie skały u wejścia na Morze Gościnne. Zderzają się, nikt jeszcze między nimi nie przepłynął. Weź tę gołębicę. Parajbios złapał ją dla was. Przed skałami wypuść ją z dziobu. Jeśli przeleci, wy też przepłyniecie. Skały uderzą za nią i się cofną. Wtedy wiosłujcie, ile macie w rękach. Jeśli zginie… zawróćcie. Nie róbcie nic wbrew bogom.”
- „Synowie Boreasza są z wami, czuję wiatr. Bracia mojej pierwszej żony, Kleopatry. Nie wszystko między nami było dobre. Wiem, co o mnie myślą. Ale krew to krew, a głód to głód.”
- „Dalej, za skałami: Mariandynowie, Amazonki, Chalybowie, co kują żelazo w dymie. A na końcu Fasis i Aja. Więcej nie powiem. Pytajcie bogów. Zwłaszcza tę, co lubi młodych i lubi, jak ktoś kogoś kocha. Bez niej runa nie będzie.”
- „Bogowie dali mi dar mówienia, co będzie. Mówiłem za dużo. Wszystko, całą prawdę, a Zeus chce, żeby ludzie wiedzieli tylko trochę i dalej potrzebowali bogów. Oślepił mnie i posłał Harpie. Co mi nakryją stół, one spadają z nieba. Porywają chleb z ręki. Co zostawią, śmierdzi tak, że nikt nie podejdzie. Wy jesteście z Argo. Wiem, bo śniło mi się, że przypłyniecie. Pomożecie mi, a ja wam powiem drogę. Nie całą. Tyle, ile mi wolno.”
- „Parajbios mi służy, choć sam biedny jak mysz. Wiesz czemu biedny? Jego ojciec ściął dąb nimfy. Ona prosiła, płakała, a on ściął. Teraz syn płaci za ojca. Powiedziałem mu: postaw ołtarz nimfie, złóż ofiarę, przeproś za ojca. Postawił. Bieda mija, powoli. Bogowie i nimfy liczą wolno.”
- „Wiesz, czemu Zeus nie lubi wróżbitów, co mówią wszystko? Bo wtedy nikt nie modli się na zapas. Ludzie, którzy wiedzą, co będzie, przestają się bać. A ludzie, którzy się nie boją, nie palą ofiar.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar