Strona gryGraj ▸

Belka z Argo

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Belka z Argo kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie stawaj na stępce, jeszcze się nie rozsypałam. Tak, mówię. Dąb z Dodony, z gaju Zeusa. Atena sama mnie wycięła i wpasowała w ten okręt, żebym mówiła żeglarzom, co ich czeka. Mówiłam. Nie słuchali. Teraz mówię pielgrzymom za obola. Słuchają, a nic ich już nie czeka.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Dąb z Dodony. Zeus mówił przez moje liście, zanim Atena wycięła mnie na stępkę. Teraz mówię sama. Nikt mnie nie pytał, czy chcę.
Czym się zajmujesz?
Śpiewam. Pielgrzym płaci kapłanowi, kapłan stuka w burtę, ja śpiewam. Jak flet w karczmie, tylko starszy i z lepszą pamięcią.
Co tu w okolicy?
Piasek, sól, sosna kapłana i grób z dziećmi. Wiatr z dwóch mórz naraz. Drewno tu nie gnije, tylko schnie. Jak ludzie.
Masz rodzinę?
Dąb w Dodonie, mój pień. Kapłani śpią przy nim na gołej ziemi i nie myją nóg, żeby lepiej słyszeć liście. Reszta mojej rodziny to deski, które leżą obok i milczą.
Czego się boisz?
Ognia. I tego, że przestanę pamiętać, zanim ktoś usłyszy całość.
Ognia. Wiesz już czemu. Drewno, które zabiło, pali się dobrze.
O czym marzysz?
Szumieć. Nie mówić, tylko szumieć, jak kiedyś na wzgórzu, zanim Zeus cokolwiek przeze mnie powiedział.
Co lubisz jeść?
Korniki jedzą mnie. Ja jem ludzkie lata. Każdy, kto słucha, zostawia mi trochę.
Smoki istnieją?
W gaju Aresa leżał wąż, który nigdy nie zamykał oczu. Śpiewam o nim co dzień. Smoki z północy? Żeglarze gadają. Drewno tak daleko nie pływa.
Co zrobisz z workiem złota?
Kapłan już ma worek. Za mnie. Ja mam tylko gwoździe, które mi wbił.
Znasz jakiś dowcip?
Jazon spytał mnie kiedyś, czy dopłyniemy. Powiedziałam, że tak. Nie spytał, ilu. Drewno ma swój humor.
Pytają belkę: czemu nie śpisz? Bo ostatni, kto pod nią zasnął, już się nie obudził. Śmieszniejsze, jak się zna koniec. Ty znasz.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Drewno pęka i trzeszczy. Ludzie myślą, że coś mówię. Czasem mówię.
deszcz: Deszcz. Pęcznieję. Pieśń idzie ciężko, jak wiosło w gęstej wodzie.
mgła: Mgła. Jak tamtej nocy pod Kyzikos. Lepiej dziś nikogo nie wołać.
Co o mnie myślisz?
Kolejne ucho. Siadaj na piasku, nie na mnie.
Ty już siedziałeś na ławach. Pamiętam twoje plecy przy wiośle.
Swój. Wiosłujesz w pieśni lepiej niż połowa tych, co płynęli naprawdę.
O tobie też ktoś kiedyś zaśpiewa. Obyś trafił na drewno, nie na śpiewaka. Drewno nie kłamie za pieniądze.
O sąsiadach
Stary Erginos: Erginos był siwy już wtedy. Lemniaczki się śmiały. Wygrał bieg i przestały.
Kapłan Mnesiades: Liczy obole przy mnie, jakbym nie słyszała. Słyszę. Liczy źle, zawsze na swoją korzyść.
Kapłanka Ksantippe: Ksantippe przychodzi do mnie nocą i nic nie mówi. Ja też nie. Dobrze się rozumiemy.
Śpiewak Kleon z Aten: Kleon śpiewa ładniej ode mnie. Ja śpiewam, jak było. Zgadnij, kto więcej zarabia.
Pielgrzym Damon: Syn Idmona. Ojciec wiedział, że nie wróci, i usiadł na ławie. Syn tak samo siada przy mnie co rano.
Mały Lykos: Mały kopie mnie w burtę, jak kapłanka nie patrzy. Niech kopie. Ktoś musi.

Inne tematy

  • „Erginos ci powiedział? Stary pijak. Dobrze, że chociaż raz. Słuchaj. Po wyprawie Jazon wyciągnął Argo na plażę pod Koryntem. Leżałam tam latami, burtą do drogi. Drewno nie ma oczu, ale słyszy wszystko, co idzie obok. Tamtego dnia od świątyni Hery szli ludzie. Dużo. Cicho, jak ludzie, którzy zrobili coś razem. Nieśli kamienie. Nie z plaży, plaża jest tu piaskiem. Z miasta. Jeden upuścił swój przy mojej burcie i nie podniósł. Co było w świątyni, nie wiem. Nie widziałam. Wiem, z czym wracali. A wieczorem w Koryncie mówiono już, że Medea odleciała wozem dziadka. Tego też nie widziałam. Zważ sobie sam.”
  • „Ostatnia zwrotka. Słuchaj, bo drugi raz jej nie zaśpiewam. Wrócili do Jolkos z runem. Pelias nie oddał tronu, a córki ugotowały go w kotle, bo Medea im powiedziała, że odmłodnieje. Wygnali ich. Korynt. Dziesięć lat spokoju i dwoje dzieci. Potem Jazon wziął sobie córkę Kreona, młodą, z tronem na przyszłość. Medea… różnie o tym śpiewają. Zostali mu sami wrogowie i jeden okręt. Okręt dał Posejdonowi, tu, na Istmie. I przychodził. Siadał w moim cieniu i spał, bo w Koryncie nikt go już nie chciał w domu. Stary nie był. Wyglądał. Pewnego dnia spał, a ja spadłam. Prosto na głowę. Kapłan mówi: spróchniała. Może. Drewno nie chce, drewno próchnieje. … Teraz ty. Ołtarz Posejdona jest blisko. Spal mnie i pieśń się skończy. Albo zostaw, będę śpiewać każdemu, kto zapłaci. Wybierz sam. Jazon nigdy nie wybierał sam.”
  • „Sześciu. Było nas pięćdziesięciu i pamiętam każdego, ale śpiewam o tych, co coś znaczyli. Bez Orfeusza? Odważnie. Są pieśni, których lepiej nie słuchać bez liry. Siadaj na ławie. Pierwsza zwrotka to Lemnos.”
  • „Odpłynąłeś z Lemnos przed zimą? Ha. W prawdziwej zwrotce tak łatwo nie poszło. Herakles musiał ich wyganiać z łóżek i krzyczeć na brzegu. Ty masz twardszy charakter niż Jazon. Albo zimniejszą krew.”
  • „Biłeś się w ciemności z gospodarzami. Tak było. Potem dwanaście dni wiatr nie puszczał, aż postawili ołtarz Matce na górze. Bogowie nie lubią, jak gość zabija gospodarza. Nawet przez pomyłkę.”
  • „Z mieczem na pięściarza. Nieładnie, ale skutecznie. Bebrykowie i tak by się na was rzucili. Zawsze się rzucają.”
  • „Bronić stołu z mieczem w ręku. Prawie jak bohater. Prawie jak sługa przy uczcie. Fineus i tak był zadowolony. Głodny człowiek nie wybrzydza, kto mu odgania muchy.”
  • „Bez gołębicy, na wyczucie. Głupota. Udało się. Głupota też ma swoich bogów, tylko nikt im nie stawia ołtarzy.”
  • „Nie obiecałeś. W prawdziwej zwrotce ktoś obiecał. Jazon. Nie tobą się to zaczęło i nie tobą się skończy.”
  • „Wziąłeś runo siłą, wąż leży. W prawdziwej zwrotce śpi do dziś, tak mówią w Kolchidzie. Ładniej by było, gdyby spał. Ale ty nie płyniesz po ładnie.”
  • „Butes skoczył. I ty prawie. Ktoś złapał cię za pas. W prawdziwej zwrotce nikt nikogo nie łapał. Pieśń się zmienia, kiedy ktoś w niej siedzi.”
  • „Talos padł od łuku, bez czarów. Strzała w kostkę, w jedyną żyłę. Tak też śpiewają, w Tesalii. Medei by się nie spodobało. Ona lubiła być potrzebna.”
  • „Zostawiłeś mnie. Kapłan się cieszy, pielgrzymi płacą, Erginos patrzy krzywo. Ja śpiewam. Tylko jedno ci powiem, za darmo. Jak będziesz stary, nie siadaj w moim cieniu.”
  • „Chcesz posłuchać? Kapłan bierze obola, ale ty… niech będzie za darmo, i tak mu nie powiem. Śpiewam wyprawę. Od Pagasaj do Kolchidy i z powrotem. Kto słucha, ten płynie. Nie jako Jazon. Jazonem już nikt nie chce być. Jako jeden z ławy. Najpierw powiedz mi, z kim płyniesz. Ławy długie, pieśń krótka. Zmieszczę sześciu, o których warto śpiewać. Kogo weźmiesz, ten ci pomoże, jak przyjdzie jego chwila.”
  • „W Dodonie dęby szumią, a kapłanki czytają z szumu wolę Zeusa. Ja jestem z jednego z nich. Szumię do dziś, tylko nie ma kto czytać. Kapłan czyta z sakiewki. Też jakaś wyrocznia.”
  • „Erginos? Był siwy już wtedy. Na Lemnos biegł w zbroi, a Lemniaczki pękały ze śmiechu: dziadek biegnie. Wygrał. Teraz siedzi pod moją burtą i mówi pielgrzymom, że kłamię. Czasem ma rację.”
  • „Kapłan przybił mnie z powrotem czterema gwoździami. Bolało. Drewno pamięta gwoździe dłużej niż ludzie pamiętają rany. Ale płaci za mnie dachówkami i nie gada przy tym. Mogło być gorzej.”
  • „Wiesz, co jest najgorsze w byciu wyrocznią na okręcie? Mówisz: nie płyńcie tam. Płyną. Mówisz: tu zginie Idmon. Ginie. Mówisz: Zeus się gniewa za brata Medei, płyńcie do Kirke, niech was oczyści. Płyną, ale klną na mnie przez całe morze. Nikt mi nie dziękuje, jak się zgadza.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar