Siostra Apolonia
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dwanaście łóżek. Czternastu chorych.”
- „Myj ręce. Każdy, zawsze.”
- „Nie kaszl na mnie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Siostra Apolonia kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siostra Apolonia. Szpital. Obcych nie przyjmuję, łóżka zajęte. Nie z niechęci, z rachunku: dwanaście łóżek, czternastu chorych. Dwóch leży na podłodze. Jeden z nich to mój pomocnik.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Apolonia. Siostra z klasztoru, ale w klasztorze bywam rzadziej niż w szpitalu. Modlę się szybko, opatrunki zmieniam powoli.
- Czym się zajmujesz?
- Opatrunki, zioła, kaszki, puszczanie krwi. I liczenie: kto lepiej, kto gorzej. Ostatnio za dużo gorzej.
- Co tu w okolicy?
- Szpital, przytułek, cmentarz, jedna ulica. Kto to planował, miał poczucie humoru. Albo oszczędzał na noszach.
- Masz rodzinę?
- Siostry w zakonie. I chorzy. Chorzy się zmieniają, siostry nie. Nie wiem, co lepsze.
- Czego się boisz?
- Że policzę za późno. Że to, co widzę dziś, jutro zobaczę wyraźnie i będzie już po czasie.
- O czym marzysz?
- Puste łóżko. Jedno. Takie, co jest puste, bo ktoś wyszedł na własnych nogach.
- Co lubisz jeść?
- Kasza na wodzie. Nie patrz tak. Lubię wiedzieć, co jem.
- Smoki istnieją?
- Smok to oparzenia. Oparzenia to tłuszcz i czyste płótno. Wierzę w czyste płótno.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dwanaście nowych łóżek. Medyk z uczelni. I mur między szpitalem a cmentarzem, żeby chorzy nie patrzyli z okna na doły.
- Znasz jakiś dowcip?
- Chory pyta: siostro, wyzdrowieję? Ja: jeśli zapłacisz. On: a jak nie zapłacę? To wyzdrowiejesz za darmo, tylko dłużej. Nie śmiał się. Wyzdrowiał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Otwieram okna. Chorym lepiej, jak widzą niebo, a nie sufit.
deszcz: Deszcz. Dach cieknie nad czwartym łóżkiem. Przesuwam łóżko, chory narzeka. Żyje, to narzeka.
mgła: Mgła. Ludzie mówią, że niesie choroby. Nie niesie. Niesie ludzi do szpitala, bo się boją. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Na oko zdrowy. Niech tak zostanie.
Słyszałam o tobie. Wracasz z miejsc, z których się nie wraca. A u mnie rzadko bywasz. Dobrze.
Swój. Gdybyś kiedyś u mnie leżał, dostałbyś łóżko przy oknie. To dużo.
O tobie mówią chorzy. Chorzy mówią mało. Więc to coś znaczy. - O sąsiadach
- Piekarka Urszula: Urszula piecze dobrze. Dlatego się boję. Więcej nie powiem, bo jeszcze nie wiem.
Alchemiczka Pelagia: Pelagia robi, żeby bolało krócej. Robi. Czasem za dobrze, bo chory śpi potem dwa dni.
Stolarz Cyprian: Cyprian mierzy moich chorych przez okno. Kiedyś go obleję wodą.
Proboszcz Benedykt: Benedykt modli się za chorych, ja ich myję. Razem dajemy radę. Osobno nie.
Inne tematy
- „Mówią, że to gorączki z bagna. Gorączka z bagna przychodzi, jak jest ciepło i są komary. Teraz komarów mało, a gorączek dużo. Nie mówię, że coś wiem. Mówię, że liczę. A liczby mi się nie podobają.”
- „Biorę pieniądze za leczenie. Benedykt się krzywi. To niech mi da bandaże za darmo, a ja dam leczenie za darmo. Jak nie, to płacą ci, co mogą, za tych, co nie mogą. Uczciwie. Nikt nie wie, kto za kogo.”
- „Urszula piecze dobrze. Dlatego się boję. Nie pytaj czego. Jeszcze nie wiem na pewno, a w szpitalu niepewnych rzeczy się nie mówi. Jej mąż leży u mnie. Przynosi mu chleb. On go nie je.”
- „Cyprian przychodzi pod szpital i patrzy w okna. Mierzy. Kiedyś wyjdę i mu powiem, żeby mierzył kogo innego. Kiedyś. Na razie mu się zgadza, i to jest najgorsze.”
- „Rudy chłopak z nabrzeża przyprowadził matkę. Kaszel od zimy. Zapłacił z góry, moneta do monety. Nie pytałam skąd. W szpitalu się nie pyta, skąd ktoś ma pieniądze. Tylko czy ma.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny