Strona gryGraj ▸

Siostra Apolonia

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Siostra Apolonia kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siostra Apolonia. Szpital. Obcych nie przyjmuję, łóżka zajęte. Nie z niechęci, z rachunku: dwanaście łóżek, czternastu chorych. Dwóch leży na podłodze. Jeden z nich to mój pomocnik.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Apolonia. Siostra z klasztoru, ale w klasztorze bywam rzadziej niż w szpitalu. Modlę się szybko, opatrunki zmieniam powoli.
Czym się zajmujesz?
Opatrunki, zioła, kaszki, puszczanie krwi. I liczenie: kto lepiej, kto gorzej. Ostatnio za dużo gorzej.
Co tu w okolicy?
Szpital, przytułek, cmentarz, jedna ulica. Kto to planował, miał poczucie humoru. Albo oszczędzał na noszach.
Masz rodzinę?
Siostry w zakonie. I chorzy. Chorzy się zmieniają, siostry nie. Nie wiem, co lepsze.
Czego się boisz?
Że policzę za późno. Że to, co widzę dziś, jutro zobaczę wyraźnie i będzie już po czasie.
O czym marzysz?
Puste łóżko. Jedno. Takie, co jest puste, bo ktoś wyszedł na własnych nogach.
Co lubisz jeść?
Kasza na wodzie. Nie patrz tak. Lubię wiedzieć, co jem.
Smoki istnieją?
Smok to oparzenia. Oparzenia to tłuszcz i czyste płótno. Wierzę w czyste płótno.
Co zrobisz z workiem złota?
Dwanaście nowych łóżek. Medyk z uczelni. I mur między szpitalem a cmentarzem, żeby chorzy nie patrzyli z okna na doły.
Znasz jakiś dowcip?
Chory pyta: siostro, wyzdrowieję? Ja: jeśli zapłacisz. On: a jak nie zapłacę? To wyzdrowiejesz za darmo, tylko dłużej. Nie śmiał się. Wyzdrowiał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Otwieram okna. Chorym lepiej, jak widzą niebo, a nie sufit.
deszcz: Deszcz. Dach cieknie nad czwartym łóżkiem. Przesuwam łóżko, chory narzeka. Żyje, to narzeka.
mgła: Mgła. Ludzie mówią, że niesie choroby. Nie niesie. Niesie ludzi do szpitala, bo się boją.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Na oko zdrowy. Niech tak zostanie.
Słyszałam o tobie. Wracasz z miejsc, z których się nie wraca. A u mnie rzadko bywasz. Dobrze.
Swój. Gdybyś kiedyś u mnie leżał, dostałbyś łóżko przy oknie. To dużo.
O tobie mówią chorzy. Chorzy mówią mało. Więc to coś znaczy.
O sąsiadach
Piekarka Urszula: Urszula piecze dobrze. Dlatego się boję. Więcej nie powiem, bo jeszcze nie wiem.
Alchemiczka Pelagia: Pelagia robi, żeby bolało krócej. Robi. Czasem za dobrze, bo chory śpi potem dwa dni.
Stolarz Cyprian: Cyprian mierzy moich chorych przez okno. Kiedyś go obleję wodą.
Proboszcz Benedykt: Benedykt modli się za chorych, ja ich myję. Razem dajemy radę. Osobno nie.

Inne tematy

  • „Mówią, że to gorączki z bagna. Gorączka z bagna przychodzi, jak jest ciepło i są komary. Teraz komarów mało, a gorączek dużo. Nie mówię, że coś wiem. Mówię, że liczę. A liczby mi się nie podobają.”
  • „Biorę pieniądze za leczenie. Benedykt się krzywi. To niech mi da bandaże za darmo, a ja dam leczenie za darmo. Jak nie, to płacą ci, co mogą, za tych, co nie mogą. Uczciwie. Nikt nie wie, kto za kogo.”
  • „Urszula piecze dobrze. Dlatego się boję. Nie pytaj czego. Jeszcze nie wiem na pewno, a w szpitalu niepewnych rzeczy się nie mówi. Jej mąż leży u mnie. Przynosi mu chleb. On go nie je.”
  • „Cyprian przychodzi pod szpital i patrzy w okna. Mierzy. Kiedyś wyjdę i mu powiem, żeby mierzył kogo innego. Kiedyś. Na razie mu się zgadza, i to jest najgorsze.”
  • „Rudy chłopak z nabrzeża przyprowadził matkę. Kaszel od zimy. Zapłacił z góry, moneta do monety. Nie pytałam skąd. W szpitalu się nie pyta, skąd ktoś ma pieniądze. Tylko czy ma.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny