Strona gryGraj ▸

Lichwiarz Ambroży

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Lichwiarz Ambroży kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ambroży, miło mi. Pożyczam, kiedy inni nie chcą, i pamiętam, kiedy inni zapomnieli. Wojciech jest mi winien za miech, Tadeusz za wóz, a Grzegorz za dach. A ty? Ty nie jesteś mi winien nic. Jeszcze.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ambroży. Pożyczam pieniądze i pamiętam komu. Proste zajęcie, a jakie dobre dla pamięci.
Czym się zajmujesz?
Pomagam ludziom, kiedy nikt inny nie chce. Potem im o tym przypominam. Uprzejmie. Za pierwszym razem.
Co tu w okolicy?
Mszar to miasto ludzi, którzy coś komuś są winni. Mnie, sobie nawzajem, umarłym. Ja tylko prowadzę księgi.
Masz rodzinę?
Dziadek pożyczał, ojciec pożyczał. Żona… żony już nie ma. Zostały mi księgi. Księgi nie chorują.
Czego się boisz?
Długów, których nie da się spłacić. Ale to temat na inny wieczór.
O czym marzysz?
Żeby ktoś choć raz przyszedł do mnie nie po pieniądze. Zabawne, prawda? Ty też nie przyszedłeś po to. Jeszcze.
Co lubisz jeść?
Jem mało i tanio. Ludzie, którzy jedzą dużo, długo bogaci nie są.
Smoki istnieją?
Smok śpi na złocie i nikomu go nie pożycza. Rozumiem go lepiej, niż byś chciał.
Co zrobisz z workiem złota?
Pożyczyłbym. Na procent. Złoto, które leży, tylko się nudzi.
Znasz jakiś dowcip?
Znam jeden. Przychodzi dłużnik i mówi: oddam w terminie. Ha. Tylko tyle, reszty nie trzeba.
Znam jeden. Ktoś oddał mi dług w terminie. Całe miasto się śmiało, że to niemożliwe. A jednak.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ładna pogoda. Ludzie wychodzą, wydają, pożyczają. Lubię słońce.
deszcz: Deszcz. Przeciekające dachy. Grzegorz pewnie znów liczy kubły. Ja liczę co innego.
mgła: Mgła. We mgle ludzie mówią śmielej. Słucham uważnie.
Co o mnie myślisz?
Nie jesteś mi nic winien. Jeszcze. Miło mi.
Słyszałem o tobie. Zapamiętałem. Zapamiętuję wszystko, nie bierz tego do siebie.
Dla ciebie procent jak dla swojego. To dużo znaczy w moich ustach. Mniej w moich księgach.
O tobie mówi całe miasto. Dobrze mieć u siebie kogoś, o kim mówi całe miasto. Na wszelki wypadek.
O sąsiadach
Kupiec Bolko: Bolko i ja lubimy się bardziej, niż miasto myśli. Ale to zostanie między nami, prawda?
Strażnik Wit: Wit nie pożycza i niczego nie zapomina. Szanuję takich ludzi. Z daleka.
Przekupka Halina: Halina wie, kto komu ile wisi. Myli się zwykle o dwa grosze. Nie poprawiam jej. To pożyteczne.
Karczmarz Grzegorz: Grzegorz ma dach, który przecieka, i karczmę, która nie. Dziwnie się to układa.
Cieśla Roch: Roch to pracowity człowiek. Szkoda, że buduje na cudzym. Ale nie mnie pouczać, ja tylko pożyczam.
Pisarz Leon: Leon to porządny pisarz. Każdy podpis na swoim miejscu. Tacy ludzie są bezcenni. Prawie.

Inne tematy

  • „Ciekawi cię dwór na wschodzie? Należał do Rogalów. Mój dziadek trzymał ich weksle. Kiedy dwór upadł, weksle spłonęły w jego kominku, tak przynajmniej mówił. Ja ich nigdy nie widziałem.”
  • „Wiesz, że Mateusz Kamieniarz nie miał u mnie długów? Jedyny w mieście. Dlatego jego dom stoi pusty, a nie sprzedany. Nikt nie ma prawa go ruszyć. Ty też nie.”
  • „Wit nie pożycza, sam wiesz. Za to Bolko pożycza i pamięta, kto mu wisi. My dwaj z Bolkiem lubimy się bardziej, niż miasto myśli. Ale to zostanie między nami, prawda?”
  • „Słyszałem, że robota w ruinach zrobiona. Ładnie. Procent dla ciebie jak dla swojego. Nie pytaj, co to znaczy.”
  • „Wit był u mnie z kartką. Nie moje pismo, powiedziałem mu. Zapłaciłem grzywnę, bo tak jest taniej niż rada. Żelazo jest pod pieczęcią Wita. Ludzie po Szczerbie zostaną głodni, a głodni bandyci to twój problem, nie mój. Pamiętaj o tym.”
  • „Wit był u mnie rano z kartką. Nie moje pismo, powiedziałem mu. Zapłaciłem grzywnę, bo tak jest taniej niż rada. Żelazo jest pod pieczęcią Wita. Szczerba zostanie głodny, a głodny Szczerba to twój problem, nie mój. Pamiętaj o tym.”
  • „Trzy dostawy, sto za każdą, jak mówiłem. Wit cię widział, wiem, nie zaprzeczaj. Bramy masz nocą zamknięte, ale bramy to nie jedyne drzwi w tym mieście, prawda? Procent dla ciebie jak dla swojego, to też mówiłem.”
  • „Donosicielom nie pożyczam, wiesz? Nie mówię, że to ty. Mówię tylko, że wiem, kto był nocą za karczmą.”
  • „Grzegorz, Wojciech, Agata. Trzy długi, jeden dzień. Czujesz? Miasto patrzy na ciebie inaczej niż wczoraj. Na mnie patrzy tak samo, ale do tego przywykłem.”
  • „Agata sprząta u mnie. Za dług. Ty ją tu przyprowadziłeś, nie ja. Ja tylko liczę. Nie patrz na nią, ona na ciebie nie spojrzy.”
  • „Wanda. Wiesz już, prawda? Moja żona umierała trzy lata, a Wanda przychodziła w pełnię i trzymała ją przy życiu ziołami, o których Jagna nie ma pojęcia. Nie brała pieniędzy. To jedyny dług, którego nie mogę spłacić, bo nie ma komu. Dlatego w pełnię nie liczę. Nie mów o tym nikomu, proszę. Halinie zwłaszcza. Masz. Pierwszy raz w życiu daję i nie liczę.”
  • „Dług oddany. Nie każdy oddaje, wiesz? A ci, co oddają, wracają pożyczyć. Zobaczymy, do których ty należysz.”
  • „Bogumił przepisał weksle do kroniki. I wiesz co? Dziadek umorzył Rogalom dług za przysługę. Jaką, nie napisał. Ja bym napisał. Ja zapisuję wszystko, dlatego nikt mi nic nie daruje.”
  • „Bogumił pokazał mi pieczęć. Zając pod kłosami. Na wekslach dziadka był ten sam znak. Rozumiesz? Czyli jednak ich nie spalił. Muszę zajrzeć na strych.”
  • „Wit był u mnie z jakimś zeszytem. Mojego imienia tam nie ma, słyszysz? Jest dziadka. Dziadek nie żyje, a ja pożyczam ludziom pieniądze, nie pochodnie. Zapamiętaj to, zanim ktoś zacznie gadać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar