Lichwiarz Ambroży
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Pożyczka? Dla ciebie procent jak dla swojego.”
- „Pamiętam każdy dług w tym mieście.”
- „Dom Mateusza nie jest na sprzedaż.”
Prośby
- Sprzedać śpiącego (poziom 5)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Lichwiarz Ambroży kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ambroży, miło mi. Pożyczam, kiedy inni nie chcą, i pamiętam, kiedy inni zapomnieli. Wojciech jest mi winien za miech, Tadeusz za wóz, a Grzegorz za dach. A ty? Ty nie jesteś mi winien nic. Jeszcze.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ambroży. Pożyczam pieniądze i pamiętam komu. Proste zajęcie, a jakie dobre dla pamięci.
- Czym się zajmujesz?
- Pomagam ludziom, kiedy nikt inny nie chce. Potem im o tym przypominam. Uprzejmie. Za pierwszym razem.
- Co tu w okolicy?
- Mszar to miasto ludzi, którzy coś komuś są winni. Mnie, sobie nawzajem, umarłym. Ja tylko prowadzę księgi.
- Masz rodzinę?
- Dziadek pożyczał, ojciec pożyczał. Żona… żony już nie ma. Zostały mi księgi. Księgi nie chorują.
- Czego się boisz?
- Długów, których nie da się spłacić. Ale to temat na inny wieczór.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś choć raz przyszedł do mnie nie po pieniądze. Zabawne, prawda? Ty też nie przyszedłeś po to. Jeszcze.
- Co lubisz jeść?
- Jem mało i tanio. Ludzie, którzy jedzą dużo, długo bogaci nie są.
- Smoki istnieją?
- Smok śpi na złocie i nikomu go nie pożycza. Rozumiem go lepiej, niż byś chciał.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Pożyczyłbym. Na procent. Złoto, które leży, tylko się nudzi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Znam jeden. Przychodzi dłużnik i mówi: oddam w terminie. Ha. Tylko tyle, reszty nie trzeba.
Znam jeden. Ktoś oddał mi dług w terminie. Całe miasto się śmiało, że to niemożliwe. A jednak. - Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładna pogoda. Ludzie wychodzą, wydają, pożyczają. Lubię słońce.
deszcz: Deszcz. Przeciekające dachy. Grzegorz pewnie znów liczy kubły. Ja liczę co innego.
mgła: Mgła. We mgle ludzie mówią śmielej. Słucham uważnie. - Co o mnie myślisz?
- Nie jesteś mi nic winien. Jeszcze. Miło mi.
Słyszałem o tobie. Zapamiętałem. Zapamiętuję wszystko, nie bierz tego do siebie.
Dla ciebie procent jak dla swojego. To dużo znaczy w moich ustach. Mniej w moich księgach.
O tobie mówi całe miasto. Dobrze mieć u siebie kogoś, o kim mówi całe miasto. Na wszelki wypadek. - O sąsiadach
- Kupiec Bolko: Bolko i ja lubimy się bardziej, niż miasto myśli. Ale to zostanie między nami, prawda?
Strażnik Wit: Wit nie pożycza i niczego nie zapomina. Szanuję takich ludzi. Z daleka.
Przekupka Halina: Halina wie, kto komu ile wisi. Myli się zwykle o dwa grosze. Nie poprawiam jej. To pożyteczne.
Karczmarz Grzegorz: Grzegorz ma dach, który przecieka, i karczmę, która nie. Dziwnie się to układa.
Cieśla Roch: Roch to pracowity człowiek. Szkoda, że buduje na cudzym. Ale nie mnie pouczać, ja tylko pożyczam.
Pisarz Leon: Leon to porządny pisarz. Każdy podpis na swoim miejscu. Tacy ludzie są bezcenni. Prawie.
Inne tematy
- „Ciekawi cię dwór na wschodzie? Należał do Rogalów. Mój dziadek trzymał ich weksle. Kiedy dwór upadł, weksle spłonęły w jego kominku, tak przynajmniej mówił. Ja ich nigdy nie widziałem.”
- „Wiesz, że Mateusz Kamieniarz nie miał u mnie długów? Jedyny w mieście. Dlatego jego dom stoi pusty, a nie sprzedany. Nikt nie ma prawa go ruszyć. Ty też nie.”
- „Wit nie pożycza, sam wiesz. Za to Bolko pożycza i pamięta, kto mu wisi. My dwaj z Bolkiem lubimy się bardziej, niż miasto myśli. Ale to zostanie między nami, prawda?”
- „Słyszałem, że robota w ruinach zrobiona. Ładnie. Procent dla ciebie jak dla swojego. Nie pytaj, co to znaczy.”
- „Wit był u mnie z kartką. Nie moje pismo, powiedziałem mu. Zapłaciłem grzywnę, bo tak jest taniej niż rada. Żelazo jest pod pieczęcią Wita. Ludzie po Szczerbie zostaną głodni, a głodni bandyci to twój problem, nie mój. Pamiętaj o tym.”
- „Wit był u mnie rano z kartką. Nie moje pismo, powiedziałem mu. Zapłaciłem grzywnę, bo tak jest taniej niż rada. Żelazo jest pod pieczęcią Wita. Szczerba zostanie głodny, a głodny Szczerba to twój problem, nie mój. Pamiętaj o tym.”
- „Trzy dostawy, sto za każdą, jak mówiłem. Wit cię widział, wiem, nie zaprzeczaj. Bramy masz nocą zamknięte, ale bramy to nie jedyne drzwi w tym mieście, prawda? Procent dla ciebie jak dla swojego, to też mówiłem.”
- „Donosicielom nie pożyczam, wiesz? Nie mówię, że to ty. Mówię tylko, że wiem, kto był nocą za karczmą.”
- „Grzegorz, Wojciech, Agata. Trzy długi, jeden dzień. Czujesz? Miasto patrzy na ciebie inaczej niż wczoraj. Na mnie patrzy tak samo, ale do tego przywykłem.”
- „Agata sprząta u mnie. Za dług. Ty ją tu przyprowadziłeś, nie ja. Ja tylko liczę. Nie patrz na nią, ona na ciebie nie spojrzy.”
- „Wanda. Wiesz już, prawda? Moja żona umierała trzy lata, a Wanda przychodziła w pełnię i trzymała ją przy życiu ziołami, o których Jagna nie ma pojęcia. Nie brała pieniędzy. To jedyny dług, którego nie mogę spłacić, bo nie ma komu. Dlatego w pełnię nie liczę. Nie mów o tym nikomu, proszę. Halinie zwłaszcza. Masz. Pierwszy raz w życiu daję i nie liczę.”
- „Dług oddany. Nie każdy oddaje, wiesz? A ci, co oddają, wracają pożyczyć. Zobaczymy, do których ty należysz.”
- „Bogumił przepisał weksle do kroniki. I wiesz co? Dziadek umorzył Rogalom dług za przysługę. Jaką, nie napisał. Ja bym napisał. Ja zapisuję wszystko, dlatego nikt mi nic nie daruje.”
- „Bogumił pokazał mi pieczęć. Zając pod kłosami. Na wekslach dziadka był ten sam znak. Rozumiesz? Czyli jednak ich nie spalił. Muszę zajrzeć na strych.”
- „Wit był u mnie z jakimś zeszytem. Mojego imienia tam nie ma, słyszysz? Jest dziadka. Dziadek nie żyje, a ja pożyczam ludziom pieniądze, nie pochodnie. Zapamiętaj to, zanim ktoś zacznie gadać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar