Ważnik Albin
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Raz, dwa, trzy… nie przerywaj.”
- „Waga nie kłamie.”
- „Ceny na tablicy, nie u mnie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Ważnik Albin kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Trzy, cztery, pięć… Czekaj, nie przerywaj, bo zacznę od nowa. Pięć worków. Albin, ważnik miejski. Waga przy ratuszu jest moja, ceny na tablicy są rady. Ja tylko mówię, ile co waży. Zawsze prawdę. Waga nie kłamie, ludzie kłamią.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Albin. Ważnik. Ważę to, co ludzie niosą, i mówię im, ile to warte. Zwykle mniej, niż myśleli. Za to mnie lubią najbardziej.
- Czym się zajmujesz?
- Kładziesz, ja patrzę, waga mówi. Potem zapisuję w księdze, dwa razy, bo raz to za mało. Liczę na głos, bo jak liczę w głowie, ludzie myślą, że oszukuję.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny to miasto, w którym wszystko ma wagę. Chleb, sól, słowo. Słowo najmniej, ale też.
- Masz rodzinę?
- Żona. Waży mi każdy kęs, bo mówi, że tyję. Trzydzieści lat razem. Lekko nie jest, ale równo.
- Czego się boisz?
- Że któregoś dnia waga pokaże coś, czego nie umiem wytłumaczyć. A ja będę musiał to powiedzieć na głos.
- O czym marzysz?
- Waga, która sama mówi, ile co waży. Wtedy mógłbym wreszcie usiąść. Ale wtedy po co ja?
- Co lubisz jeść?
- Chleb, równo krojony. Jak jedna kromka jest grubsza od drugiej, to mnie coś w środku gryzie.
- Smoki istnieją?
- Łuska smoka podobno waży tyle co pióro, a twarda jak żelazo. Nie wierzę, póki nie położę jej na wadze.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Zważyłbym go. Dwa razy. A potem nie wiem. Nigdy tyle nie trzymałem, żeby wiedzieć.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec do wagi i pyta: ile waży sumienie? Mówię: połóż, zważę. Do dziś nie położył. Śmieszne, bo prawdziwe.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho, to waga mówi prawdę. Ziarno nie nasiąka, ryba nie kapie.
deszcz: Mokry worek waży więcej, a ludzie chcą, żebym płacił za mokry. Za każdym razem kłótnia.
mgła: We mgle mało kto przychodzi. Mogę spokojnie policzyć odważniki. Siedem. Zawsze siedem. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Ile ważysz? Pytam z zawodu.
Mówią o tobie. I to nie lekko, to dobrze.
Przynosisz uczciwy towar. Rzadko to mówię. Liczę: drugi raz w tym roku.
O tobie gada pół miasta. Zważyć tego nie umiem, ale czuję, że dużo. - O sąsiadach
- Kramarz Oleś: Oleś sprzedaje powietrze. Ale waży je u mnie, więc uczciwie.
Sukienniczka Weronika: Weronika liczy łokcie, ja funty. Raz się pokłóciliśmy o pół łokcia. Przegrałem. Do dziś nie wiem jak.
Kołodziej Hilary: Hilary robi mi kosze na odważniki. Dobre. Tylko jak przynosi, to nie patrzy w oczy.
Rajca Hieronim: Rajca daje pieczęć, ja daję wagę. On podpisuje, ja liczę. Kto ma gorszą robotę? On mówi, że ja.
Inne tematy
- „Chcesz rady za darmo? Rzadko daję, więc słuchaj. W piątek jest targ i za skup płacą o dziesiątą część więcej. Kto ma rozum, trzyma towar do piątku. Kto nie ma, przychodzi we wtorek i płacze przy tablicy.”
- „Odważniki mam z ratusza, wszystkie z pieczęcią rady. Siedem sztuk. Sześć lubię. Siódmego nie lubię, ale ma pieczęć, a z pieczęcią się nie dyskutuje. Nie pytaj, czemu nie lubię. Odważnik się lubi albo nie, jak człowieka.”
- „Oleś? Oleś sprzedaje powietrze. Ale waży je u mnie, więc uczciwie. Raz przyniósł worek „puchu z gęsi z Mszaru”. Ważyłem trzy razy. Puch tyle nie waży. Kamienie tyle ważą.”
- „Odkąd stoi most, z Mszaru idą wozy z drewnem i kamieniem. Ludzie myślą, że im więcej przywiozą, tym więcej dostaną. A tablica patrzy, ile przyszło, i cena w dół. Liczyłem: najlepiej wychodzi ten, kto przyjeżdża rzadko.”
- „Bagienny troll podobno nie żyje. Rada tego nie zapisała, bo rada zapisuje tylko to, co ma wagę. Ile może ważyć troll? Liczyłem po nocy na kartce i wyszło mi więcej niż katedra. Pewnie się pomyliłem. Pewnie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny