Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Wdowa Agata

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Drewno rąbię sama, dziękuję, nie trzeba.”
  • „Drewno pod okapem starczy do wiosny. Dziękuję jeszcze raz.”
  • „Nie stój na przeciągu, dziecko.”
  • „Lipa szumi, słyszysz?”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Wdowa Agata kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Agata. Wdowa, jak pół tego miasta. Jacek rąbał nam drewno, kiedy mąż chorował, dopóki nie poszedł na cmentarz z siekierą i modlitwą. Od tamtej pory rąbię sama. A ty czego szukasz?”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Agata. Wdowa. Więcej nie trzeba wiedzieć, żeby ze mną rozmawiać.
Czym się zajmujesz?
Rąbię, szyję, karmię kury. Jak mąż żył, robiłam połowę. Teraz robię całość.
Co tu w okolicy?
Mąż posadził lipę za świątynią w roku, kiedy stawiali mury. Lipa urosła, mury stoją, męża nie ma. Tak tu jest.
Masz rodzinę?
Mąż na cmentarzu, dziesięć lat. Reszta rodziny to kury i lipa. Kury przynajmniej odpowiadają.
Czego się boisz?
Cmentarza. Dziesięć lat tam nie byłam. Wstyd mi, a i tak się boję.
Już mniej. Byłam u niego, z tobą. Teraz boję się tylko zimy, jak każdy.
O czym marzysz?
Żeby ktoś mi czasem porąbał drewno bez pytania. Nie dlatego, że nie umiem. Dla przyjemności.
Co lubisz jeść?
Jajka od moich kur, na twardo, z solą. Mąż tak jadł. Sól teraz droga, ale jem.
Co zrobisz z workiem złota?
Drewno na trzy zimy i nici. Niebieskie. Reszta niech leży, nie lubię, jak złoto patrzy.
Znasz jakiś dowcip?
Mąż mówił, że dobry dowcip to taki, z którego śmieje się żona. Rzadko opowiadał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ładnie. Pranie wyschnie, Rozalia będzie zadowolona.
deszcz: Deszcz. Drewno pod okapem trzeba przykryć. Nie stój tak, pomóż albo idź.
mgła: Mgła. Lipa we mgle wygląda, jakby ktoś pod nią stał. Nie lubię tego.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Nie musisz się tłumaczyć.
Ludzie mówią o tobie dobrze. Sprawdzę sama.
Ty jesteś swój. Możesz wejść bez pukania. Ale pukaj.
Mówią o tobie wszędzie. Mąż by cię polubił. A on mało kogo lubił.
O sąsiadach
Kapłanka Ewa: Ewa mówi, że pod lipą najlepiej się modli. Pozwalam jej tak myśleć.
Praczka Rozalia: Rozalia pierze mi, bo nie mam już komu. Gada przy tym za nas dwie. Może i dobrze.
Lichwiarz Ambroży: Ambroży kłania się ładnie. Liczy jeszcze ładniej. Nie lubię, jak ktoś się do mnie uśmiecha i liczy.
Strażnik Wit: Wit zabił deskami dom Wandy. Sam. Mało mówi, a takie rzeczy robi sam.

Inne tematy

  • „Będzie msza za Mateusza pod lipą mojego męża. Dwóch, którzy stawiali to miasto, w jednym miejscu. Będę stała z przodu. Przyjdziesz? To stań obok mnie.”
  • „Widzisz lipę za świątynią? Posadził ją mój mąż w roku, kiedy stawiali mury. Ewa mówi, że pod nią najlepiej się modli. A ja ci powiem, że najlepiej się płacze.”
  • „Ewa pochowała pod lipą różaniec Jacka. Byłam przy tym, wiesz? Nie płakała. Ja płakałam za nas obie.”
  • „Stara Wanda przychodziła do mnie po lniane płótno. Ostatni raz wzięła dwa łokcie. Wiesz, co powiedziała? Że na chustę dla kogoś, kto jeszcze się nie urodził. Tydzień później poszła na bagna. Rozumiesz coś z tego? Bo ja nie.”
  • „Zima idzie, a ja rąbię sama, mówiłam ci. Dziesięć polan i będzie do wiosny. Nie proszę cię. Mówię, gdyby ktoś miał za dużo.”
  • „Cmentarz jest za północną bramą, potem na wschód. Tylko nie odchodź za daleko, dobrze? Nie umiem walczyć. Umiem tylko iść.”
  • „Dziesięć lat. Patrz, grób zarósł, a ja pamiętam, jak stał świeży. Odprowadzisz mnie do domu? Sama trafię, ale nie chcę sama.”
  • „Piątek dziś, wiesz? W Brzezinach targ. Jędrzej co roku zamawiał mi stamtąd nici przez woźnicę, te same, niebieskie. Dwadzieścia lat nie przeszłam rzeki, bo nie było mostu. Teraz jest. Pójdziesz ze mną?”
  • „Most stoi, mówią. W piątek w Brzezinach targ. Przyjdź w piątek, to ci coś powiem. Nie wcześniej, bo się rozmyślę.”
  • „Tę wstążkę miałam we włosach na ślubie. Teraz jest twoja. Jak znów wybierzesz się gdzieś daleko, powiedz mi. Może pójdę z tobą.”
  • „Widzisz? Drewno leży pod okapem, równo, jak on układał. Jak znajdziesz chwilę, pójdziemy razem na cmentarz, do jego grobu, dobrze? Sama nie dałam rady przez dziesięć lat. Z tobą może dam.”
  • „Dom Wandy? Ten przy strażnicy, z zabitymi deskami. Wit zabił je sam, tydzień po tym, jak przestaliśmy jej szukać. A klucz? Miała przy sobie. Na bagnach.”
  • „Marianna wróciła, wiesz? Olkowa. Przyszła najpierw do mnie, nie do świątyni. Popatrzyła i powiedziała: „Ty też?”. Ja na to: „Ja też”. I nic więcej nie trzeba było. Usiadłyśmy pod lipą, dwie wdowy, i jadłyśmy chleb. Ona je tak, jakby liczyła okruchy. Dwanaście lat pod ziemią. Ja dziesięć nad grobem. Nie wiem, która z nas miała ciemniej.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar